Home » Προσωπικές Ιστορίες

Εκδήλωση “Ο Τεχνολόγος στην έρευνα”: Η αποτίμηση και η μουσική του υπόκρουση! (παλιό υλικό)

Submitted by on August 19, 2011 – 9:11 am18 Comments
Εκδήλωση “Ο Τεχνολόγος στην έρευνα”: Η αποτίμηση και η μουσική του υπόκρουση! (παλιό υλικό)

Πριν από περίπου τρεις εβδομάδες είχα τη χαρά να κάνω μια παρουσίαση στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου μπροστά σε τελειόφοιτους Τεχνολόγους Ιατρικών Εργαστηρίων που κάνουν την πρακτική τους εξάμηνη άσκηση. Τεχνολόγοι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο που έχουν αναλάβει υπεύθυνοι των φοιτητών της πρακτικής έχουν καθιερώσει μια παρουσίαση κάθε εξάμηνο και έχουν ως στόχο να βοηθήσουν τα παιδιά στην μετέπειτά τους πορεία. Ως απόφοιτος της ίδιας σχολής, έχοντας περάσει από το ανάλογο στάδιο, αλλά σε άλλο νοσοκομείο, θεωρώ πως η κίνηση αυτή είναι ένα μεγάλο βοήθημα για την εύρεση εργασίας ή μεταπτυχιακών σπουδών. Όταν ο Νίκος Παπαχρήστου είχε αναρτήσει την πρώτη – νομίζω – παρουσίαση πριν από περίπου ένα χρόνο, εξέφρασα την επιθυμία μου να συμβάλλω κι εγώ με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτό το εγχείρημα (σχόλιο στην παραπάνω ανάρτηση). Έτσι, λοιπόν, όταν το επέτρεψαν οι καιροί, κανονίσαμε με τον Νίκο να κάνουμε μια παρουσίαση λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες και να δείξουμε, μέσα από το δικό μου παράδειγμα, επιλογές για Τ.Ι.Ε. που δεν θεωρούνται κλασικές, όπως την και το ερευνητικό εργαστήριο.

Ο λόγος που θέλω να συμμετέχω σε τέτοιου είδους δραστηριότητες είναι επειδή μου αρέσει να προσφέρω γενικώς, να ανταλλάσω απόψεις και να γνωρίζω ενδιαφέρον άτομα. Ειδικά στην εποχή μας, θεωρώ τη γενιά των 20-30 ως το μεγάλο όπλο και ελπίδα της Ελλάδας. Άνθρωποι που δεν έχουν εμποτιστεί στην λαμογιά και την τεμπελιά να μην χάσουν την ελπίδα τους και να μην πετάξουν τα πιο παραγωγικά τους χρόνια στα σκουπίδια. Αντίθετα να τα εκμεταλευτούν οι ίδιοι αλλά και η χώρα μας. Η κλασική πορεία που όλοι, ακόμα και οι ίδιοι οι Τ.Ι.Ε., νομίζουν ότι έχουν είναι είτε να ψάχνουν για προκυρήξεις/αγγελίες για να προσληφθούν σε κάποιο εργαστήριο ή να δώσουν κατατακτήριες για μια άλλη σχολή.

Παρακάτω, στα πλαίσια της εξωστρέφειας που θα ήθελα να μας διέπει όλους, αναρτούμε την παρουσίαση (η οποία έχει ‘ανέβει’ στο slideshare και μπορείτε εύκολα να ‘κατεβάσετε’ από εδώ) και εξηγώ τα σχόλια και τις εντυπώσεις μου.

Πριν συνεχίσετε, ψήστε ελληνικό, φτιάξτε φραπέ ή ετοιμάστε ποτάκι (ανάλογα την ώρα που το διαβάζετε). Το κείμενο ξεκίνησε να γράφεται στη Θεσσαλονίκη, πέρασε από Αθήνα, προσγειώθηκε στο Παρίσι και πήρε το τρένο για Μονπελιέ. Άρα έχει πολύ δρόμο μέχρι το τέλος του. Ααα! Και ανοίξτε τα ηχεία σας!!

Η δομή της παρουσίασης 

Στην αρχή ένιωσα λίγο αγχωμένος μπροστά στην πρόκληση καθώς ήταν η πρώτη φόρα που κάνω μη-επιστημονική παρουσίαση (αλλά νομίζω ότι μπήκα σε ρυθμό γρήγορα). Μετά από προτροπή του Νίκου, ζητήσαμε από τους φοιτητές να γράψουν τι πιστεύουν/γνωρίζουν για το ερευνητικό εργαστήριο, πριν ακούσουν αυτά που είχα να πω εγώ, και στην συνέχεια να ξαναγράψουν τι γνωρίζουν τώρα μετά την παρουσίαση, μαζί με τα σχόλια τους για την ίδια την παρουσίαση [σημείωση: μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχα ιδέα για το τι έγραψαν τα παιδιά – περιμένω να τα μάθω, κυρίως τα αρνητικά σχόλια, ώστε να μπορέσουμε να την βελτιώσουμε].

Πριν μπω σε λεπτομέρειες, οι σκέψεις μου ήταν να παρουσιάσω:

  • τον εαυτό μου και τις σκέψεις/επιλογές που έκανα ώστε να βρίσκομαι τώρα στην έρευνα (με σκοπό να δώσω ένα παράδειγμα αλλά και για να καταρρίψω κάποιους μύθους που υπάρχουν) και να προσπαθήσουν οι ακροατές [και αναγνώστες] να πουν ‘Γιατί αυτός και όχι εγώ;’ Δεν πήγα να δείξω τον ‘χρυσό κανόνα’ του πώς να βρεις και να κάνεις μεταπτυχιακό/διδακτορικό!
  • τις προσωπικές μου εμπειρίες κάνοντας μεταπτυχιακές σπουδές και ζώντας εκτός Ελλάδας
  • το πως απασχολείται ένας ερευνητής/πως είναι να κάνει κάποιος έρευνα/τις ικανότητες που πρέπει να κατέχει ή να αποκτήσει
  • πως η σχολή των Τ.Ι.Ε. συνέβαλε στην μέχρι τώρα εξέλιξή μου
  • τη δομή του ερευνητικού εργαστηρίου
  • το ‘κλειδί της ερευνητικής ζωής’ (δημοσιεύσεις, impact factor κτλ)
  • τις επιλογές που ανοίγονται για την καριέρα αν ακολουθήσουν αυτό τον δρόμο (αλλά και μερικές επιλογές που μπορούν να έχουν οι Τ.Ι.Ε. χωρίς να κάνουν διδακτορικό, αρκεί να ξέρουν να χτυπήσουν την πόρτα)

Όλα όσα ειπώθηκαν είχαν ως στόχο την βασική περιγραφή του ερευνητικού εργαστηρίου σε ανθρώπους που δεν το γνωρίζουν, αλλά είχαν και άλλους σκοπούς πιο σημαντικούς. Τα μηνύματα που ήθελα να περάσω βρίσκονται μαζεμένα στο τέλος της παρουσίασης. Για να μην τα μαρτηρήσω και ‘χαλάσω’ την ανάγνωση για όσους δεν παρευρέθηκαν, δεν θα δίνω πολλές εξηγήσεις κατά τη διάρκεια, παρά μόνο στο τέλος (όπως και στην κανονική παρουσίαση).

Η παρουσίαση

[για διευκόλυνσή σας ανοίξτε την παρουσίαση σε ένα καινούριο παράθυρο, δεξί κλικ εδώ και “άνοιγμα σε νέο παράθυρο”, και με το κείμενο σε ένα άλλο παράθυρο δίπλα του μπορείτε να τα έχετε μπροστά σας ταυτόχρονα]

Διαφάνεια 1: Ο τυπάκος στη μέση συμβολίζει τα παιδιά, που οι περισσότεροι, ως απόφοιτοι, σύντομα θα βρεθούν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι από επιλογές, άλλες θα φέρουν κάποιο επιθύμητο αποτέλεσμα ενώ άλλες κρύβουν κινδύνους. Η παρουσίασή μου αφορά τον δρόμο της έρευνας, ως καριέρα αλλά και ως τρόπο ζωής.

[Σε αυτό το σημείο, με τη βοήθεια μερικών διαφανειών έδειξα για 5-10 λεπτά και πολύ περιληπτικά την έρευνά μου, τις υποθέσεις που αναπτύσσουμε και μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε για να απαντήσουμε τα διάφορα βιολογικά ερωτήματα και στην ανακάλυψη νέων θεραπειών καρκίνου. Σκοπός ήταν να δουν ότι ο τρόπος που περνάω την ημέρα μου στο εργαστήριο είναι διαφορετικός από αυτά που έχουν ζήσει στην πρακτική τους άσκηση και να τους τραβήξω το ενδιαφέρον από την αρχή προς κάτι διαφορετικό. Όμως, για να μην κατηγορηθώ ότι κάνω διαφήμιση της δουλειάς μου, δεν θα τα αναφέρω εδώ και προτρέπω όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει τα papers που θα δημοσιεύσουμε σύντομα. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι περισσότερο εκτίθεμαι παρά διαφημίζομαι!]

Διαφάνειες 2-11: Σε αυτή την ενότητα, μίλησα για το δικό μου παράδειγμα. Ήμουν ένας μέτριος μαθητής στο σχολείο (μέχρι και 11.5 μ.ο. μια χρονιά!). Εδώ ο Νίκος Παπαχρήστου έκανε μια σύγκριση και βρήκαμε ότι ο δικός του χαμηλότερος μ.ο. ήταν υψηλότερος από τον δικό μου υψηλότερο μ.ο. (17,8) κατά τη διάρκεια των σχολικών μας χρόνων! Περνώντας στη σχολή Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων στη Θεσσαλονίκη και λίγο πριν το τέλος του 1ου έτους στη σχολή έκατσα και σκέφτηκα τι πραγματικά θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Είχα πολλά ενδιαφέροντα και πολλά πράγματα στο μυαλό μου, τα οποία όμως περισσότερο μπέρδευαν παρά ξεκαθάριζαν τα πράγματα [διαφάνεια 2]. Για αυτό λοιπόν, ξεχώρισα ένα συγκεκριμένο [διαφάνεια 3], το έβαλα κάτω και ανέλυσα [διαφάνεια 4] αν και πώς μπορώ να το πετύχω. Είχα μια έφεση στη βιολογία από μικρός και αυτό που ήθελα κυρίως να βρω ήταν μια δραστηριότητα που θα μου δίνει τη δυνατότητα να σκέφτομαι, διαφορετικά θα έπληττα, και ταυτόχρονα να προσφέρει κάτι στην κοινωνία και στους άλλους ανθρώπους. Αυτό που διάλεξα ήταν να γίνω ένας από αυτούς τους επιστήμονες ()! Ήξερα όμως ότι απαιτούνταν μεταπτυχιακές σπουδές και επειδή τα οικονομικά της οικογένειάς μου δεν επέτρεπαν τέτοια όνειρα, έπρεπε κάποια στιγμή να έβρισκα υποτροφία. Αλλά με την εικόνα που είχα στο μυαλό μου για τους ανθρώπους που έκαναν ‘διδακτορικά με υποτροφίες στο εξωτερικό’, δεν έδινα και πολλές πιθανότητες σε κάποιον σαν εμένα. Παρόλα αυτά, ξεκίνησα να μαζεύω λεφτά για να μπορέσω να κάνω ένα μεταπτυχιακό… και μετά βλέπουμε. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι προς την έρευνα, ένιωθα σαν να έψαχνα κάτι με τα κυάλια… χωρίς να έχω βγάλει όμως τα καπάκια από τους φακούς [διαφάνεια 5], κι αυτό επειδή δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα από αυτά που γνωρίζω τώρα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που βρέθηκα στο Παπαγεωργίου, να βοηθήσω να βγούν τα καπάκια από τους τεχνολόγους (έστω το ένα!) και να τους πω ότι μπορούν να προσφέρουν και στην έρευνα (δεν είναι όμως τόσο απλό, θα εξηγήσω παρακάτω).

Αφού, λοιπόν, πήρα το πτυχίο με τον τεράστιο βαθμό του 7.5 τον Σεπτέμβρη του 2004, τον Οκτώβριο του 2005 πήρα μια βαλίτσα με τα απαραίτητα [διαφάνεια 6], μαζί με άλλες 3 βαλίτσες που μου φόρτωσε η κλασική ελληνίδα μάνα μου [διαφάνεια 7], και ανηφόρησα προς την Αγγλία [διαφάνεια 8] και πιο συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο του Έσσεξ, στο Κολτσεστερ, για ένα μεταπτυχιακό στη βιοτεχνολογία [διαφάνεια 9]. Η επιλογή του συγκεκριμένου πανεπιστημίου δεν ήταν τυχαία. Ήταν ανάμεσα στα καλύτερα όσον αφορά τη διδασκαλία ενώ τα τελευταία χρόνια ανέβηκε και στον ερευνητικό τομέα [Wikipedia link]. Αλλά, κυρίως, επειδή το μάστερ στην βιοτεχνολογία εμβάθυνε αρκετά στην Πρωτεωμική (Proteomics), είχε εργαστήριο Πρωτεωμικής, εργαστηριακά μαθήματα μαζί με τα θεωρητικά και τέλος 5μηνη ερευνητική εργασία. Η διαφάνεια 10 περιγράφει τη δομή του μεταπτυχιακού και δεν χρειάζεται να την αναλύσω παραπάνω (διαφέρει απο uni σε uni και από χρονιά σε χρονιά). Απλά να τονίσω ότι εκτός από τις θεωρητικές και εργαστηριακές γνώσεις που αποκόμιζει κάποιος κατά τη διάρκεια των μαθημάτων (θεωρητικών και πρακτικών), μαθαίνει πως διαβάζονται/γράφονται/κρίνονται τα ερευνητικά άρθρα.

Η αναζήτηση υποτροφίας και διδακτορικού ξεκίνησε περίπου στα μισά, δηλαδή Φεβρουάριο-Μάρτιο (την εποχή που βγαίνει ένα ολόκληρο τεύχος του New Scientist αφιερωμένο στα διδακτορικά). Πέρασα από μερικές συνεντεύξεις, μεταξύ αυτών ήταν και το εργαστήριο Πρωτεωμικής του Έσσεξ, στο ίδιο εργαστήριο που θα έκανα και την 5μηνη ερευνητική εργασία μου στο πλαίσιο του μάστερ. Αλλά μέχρι τον Μάιο είχα λάβει μόνο αρνητικές απαντήσεις. Και εκεί που νόμιζα ότι η πρώτη μάχη είχε χαθεί, 2 μήνες πριν ολοκληρωθούν το project και το μάστερ, ο επικεφαλής του εργαστηρίου της Πρωτεωμικής με φώναξε στο γραφείο του και μου πρόσφερε την υποτροφία για διδακτορικό που ξεκινούσε από τον επόμενο Οκτώβριο (2006) [διαφάνεια 11]. It’s a miracle ()!

Κάπου εδώ ολοκληρώνεται η προσωπική μου ιστορία. Πιστεύω πως ο καθέ τεχνολόγος μπορεί να βάλει τον εαυτό του στη θέση μου, αν το θέλει πραγματικά.

Διαφάνειες 12-15: Από αυτήν την ενότητα ξεκινάμε και μπαίνουμε σιγά σιγά μέσα στο ερευνητικό εργαστήριο. Η επόμενη διαφάνεια περιγράφει πως περίπου γίνεται ο καταμερισμός του χρόνου (με βάση της δικές μου εμπειρίες και επιθυμίες). Το μεγαλύτερο μέρος το περνάει κανείς στον εργαστηριακό πάγκο κάνοντας πειράματα και μελετώντας ερευνητικά άρθρα και πρωτόκολλα [διαφάνεια 12].

Ένα μέρος του χρόνου τον περνάει κανείς διδάσκοντας θεωρητικά ή/και εργαστηριακά μαθήματα. Το θυμάστε το ρητό που λέει ΄Αυτοί που δεν μπορούν να πράξουν, διδάσκουν…….’; Διαφωνώ!

Επιπλέον, όσο μεγαλώνει η εμπειρία σου στο ερευνητικό εργαστήριο τόσο μεγαλώνουν και οι αρμοδιότητες, και σε αυτές περιλαμβάνονται η επίβλεψη και καθοδήγηση φοιτητών με μικρότερη εμπειρία.

Η συμμετοχή σε διάφορα σεμινάρια και συνέδρια, στα οποία, εκτός από επιμόρφωση, πηγαίνεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου σε πόστερ ή ομιλία. Άρα εκπαιδεύεσαι στην προετοιμασία και εκτέλεση τέτοιου είδους επιστημονικών παρουσιάσεων αλλά και στη δικτύωση με άλλους ερευνητές ή ακόμα και νομπελίστες! Φυσικά είναι καλό να βρεις τρόπο να συμμετέχεις και στη διοργάνωση συνεδρίων. Οι τακτικές και συχνές συναντήσεις των μελών του εργαστηρίου (labmeetings) είναι άλλες δραστηριότητες για την ανταλλαγή απόψεων κάθε είδους, κυρίως για την ερευνητική δραστηριότητα κάθε μέλους.

Στη συνέχεια ρώτησα αν κανείς μέσα στην αίθουσα γνώριζε τι σημαίνουν τα αρχικά Ph.D [διαφάνεια 13]. Επίσημα σημαίνει Philosophy Doctorate (ή Doctor of Philosophy) αλλά καθώς περνάνε τα χρόνια το νόημα αυτών των γραμμάτων αλλάζει και στην ουσία σημαίνουν: Permanent Head Damage (Μόνιμη Βλάβη Εγκεφάλου) καθώς το διδακτορικό σε ‘παραμορφώνει’ [διαφάνεια 14], ρουφάει τα σωθικά σου και σε τρελαίνει και θα πρέπει να δείξεις τεράστια υπομονή και επιμονή για να αντέξεις αυτά που περνάς. Μέσα στη ‘ζαλάδα΄ του διδακτορικού τα αρχικά έχουν πάρει και άλλες ερμηνείες [διαφάνεια 15]! Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά το διδακτορικό για αυτό και ζήτησα από τα παιδιά να περιμένουν και τη συνέχεια της παρουσίασης, απλώς έπρεπε να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι το διδακτορικό δεν είναι για παιχνίδι.

Τα ωφέλη των μεταπτυχιακών σπουδών στο εξωτερικό είναι αμέτρητα. Πέρα από τις ακαδημαϊκές γνώσεις (που μπορεί να μην διαφέρουν από αυτές στην Ελλάδα), βλέπεις τοπία και μέρη διαφορετικά από αυτά της Ελλάδας [διαφάνεια 16]. Το ίδιο το campus είναι ένα μικρό χωριό από μόνο του. Γνωρίζεις ανθρώπους κάθε εθνικότητας, νοοτροπίας και κουλτούρας και αυτό εμπλουτίζει τις εμπειρίες σου, σου ανοίγει τα μάτια και σε βελτιώνει ως άνθρωπο. Ταυτόχρονα όμως πρέπει κι εσύ ο ίδιος να προσαρμοστείς, διατηρώντας (αν θέλεις) τις βασικές σου συνήθειες. Ενώ σου δίνεται και η ευκαιρία να δεις περίεργα πράγματα, όπως το ασανσερ της βιβλιοθήκης Albert Sloman του Πανεπιστημίου του Έσσεξ [διαφάνεια 17]. Πατήστε εδώ να δείτε το βίντεο!

Στο σημείο αυτό συζητήσαμε τις γενικές φοβίες που έχουν οι περισσότεροι όταν τίθεται το θέμα για σπουδές στο εξωτερικό: νομίζουν ότι πρέπει να γνωρίζουν την ξένη γλώσσα άπταιστα (λάθος, αν και είναι θέμα εβδομάδων να συνηθίσουν), θα πάνε εκεί και δεν θα γνωρίζουν κανέναν (σωστό αλλά είναι χιλιάδες τα άτομα με τον ίδιο κόμπο στο στομάχι και είναι εύκολο να καταλάβει ο ένας τον άλλον). Εξάλλου, τα πανεπιστήμια το γνωρίζουν αυτό και έχουν ειδικές ομάδες φοιτητών που βοηθούν τους νεο-εισερχόμενους ή οργανώνουν συναντήσεις. Φυσικά, κάνοντας το βήμα να ξεπεράσεις αυτές τις φοβίες, ξεπερνάς τα όριά σου άρα βελτιώνεσαι ως άνθρωπος. Η δική μου φοβία είναι μη χάσω κάποια ευκαιρία μένοντας άπραγος.

[Έχετε ανάλογες ανησυχίες που θα θέλατε να συζητήσουμε;]

Στην επόμενη διαφάνεια [Νο 18], μιλήσαμε για όσα (προσωπικά θεωρώ ότι) μας δίνει η σχολή των Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων (κύκλοι με πράσινο), και που μπορεί να θεωρηθούν και πλεονεκτήματα σε σχέση με άλλες σχολές, αλλά και όσα δεν μας δίνει (κύκλοι με κόκκινο) και που πρέπει να αποκτήσεις για μια καριέρα στην έρευνα. Αρχικά, όλοι συμφωνήσαμε ότι η εξοικίωση που αποκτάει ένας Τ.Ι.Ε. με τον εργαστηριακό χώρο είναι το μεγαλύτερο προσόν. Είναι εξαιρετικός χειριστής του βασικού εξοπλισμού κάθε εργαστηρίου (φυγόκεντροι, επωαστικοί κλίβανοι, μικροσκόπια κτλ) αλλά και γνωρίζει για την ασφάλεια τη δική του και των συναδέλφων του. Εγώ πρόσθεσα/ξεχώρισα την εξαιρετική ικανότητα χειρισμού της πιπέττας ,καθώς την χρησιμοποιούν στα εργαστήρια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο εξάμηνο. Αυτό έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στα παιδιά επειδή το θεωρούν δεδομένο αλλά έχω συναντήσει άτομα τα οποία ξεκινώντας το μάστερ ή ακόμα και διδακτορικό δεν γνώριζαν να πιπεττάρουν και τώρα είναι διακεκριμένοι ερευνητές. Παράλληλα, ξεχώρισα την ικανότητα να ακολουθάνε πειραματικά πρωτόκολα. Είναι ακόμα ένα μεγάλο προσόν. Τα δύο τελευταία τα ξεχώρισα από τον γενικό βασικό εξοπλισμό για να τονίσω τη σημασία τους. Πολύ σημαντικές είναι και οι γνώσεις που αποκτάμε μέσα στη σχολή. Το πρόγραμμα σπουδών περιλαμβάνει Βιολογία, Βιοχημεία, Αιματολογία, Ανοσολογία, Μικροβιολογία, Παθολογική ανατομική, Κλινική Χημεία, Ιολογία, φρικασέ, κονκασέ..φρουί ζελέ και πολλά άλλα. Το μεγάλο εύρος αυτό είναι πάρα πολύ χρήσιμο σε ό,τι συναντάται στην έρευνα. Ακόμα ένα ‘καλό’ της συγκεκριμένης σχολής είναι η υπευθυνότητα που αποκτάει ο τεχνολόγος καθώς επεξεργάζετε πολύτιμο ή ευαίσθητο υλικό αλλά και από τη φύση εργασίας του διότι ένα λάθος μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις.

[έχετε κάτι να προσθέσετε στα πράσινα;]

Όσον αφορά τις δεξιότητες που απαιτούνται αλλά δεν αποκτάμε στη σχολή, είναι αυτές στους κόκκινους κύκλους: κριτική ικανότητα, σχέση με την έρευνα (ανάγνωση/συγγραφή ερευνητικών άρθρων κτλ), η σχολή ασχολείται μόνο με εφαρμοσμένα πρωτόκολα, καθώς και η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας (σε όποια χώρα και να ζήσεις, η έρευνα (πρέπει να) επικοινωνείται στα αγγλικά).

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως οι άλλες σχολές βοηθούν (ή όχι) στην ανάπτυξη αυτών των δεξιοτήτων, μπορεί ναι μπορεί και όχι. Δεν κάνουμε σύγκριση σχολών, απλά αναφέρουμε αυτά που χρειάζονται στην έρευνα.

Ωραία λοιπόν, ας πούμε ότι κάποιος τα κατέχει όλα αυτά. Έγινε ερευνητής; [διαφάνεια 19]
Ή είναι κι άλλες δεξιότητες; Κατά την άποψή μου αυτές πρέπει να είναι:

  • [διαφάνεια 20] Σεφ –> όπως ο Σεφ πρέπει να γνωρίζει τι κάνει το κάθε υλικό που υπάρχει στη συνταγή και ταυτόχρονα να την τροποποιεί ανάλογα με το ποιος θα φάει, έτσι και τα ερευνητικά πρωτόκολλα απαιτούν τροποποιήσεις σε κάθε περίσταση ανάλογα με το υλικό που χρησιμοποιείται αλλά και τον τελικό σκοπό.
  • [διαφάνεια 21] C.S.I. –> στο ερευνητικό εργαστήριο διερευνούνται ‘εγκλήματα’ κάθε μέρα π.χ. η κινάση Χ φωσφορυλιώνει την πρωτεΐνη Ψ. Πότε γίνεται αυτό; Το κάνει μόνη της ή έχει και συνεργάτες (binding partners);; Και γιατί το κάνει, ποια είναι τα κίνητρα; Τί όφελος έχει το κύτταρο;
  • [διαφάνεια 22] σκεπτόμενος έξω από τα συνηθισμένα (think outside the box): διότι συναντάς περίεργα περιστατικά που απαιτούν ‘περίεργο’ τρόπο σκέψης για να ξεπεραστούν.
  • [διαφάνεια 23] super παρατηρητικός: διότι πολλά μπορούν να συμβαίνουν, να είναι μπροστά μας αλλά να μην τα βλέπουμε επειδή εστιάζουμε σε κάτι άλλο. Παράδειγμα το παρακάτω βίντεο!

Αυτές (και αρκετές άλλες) είναι δεξιότητες που αναπτύσσονται με το χρόνο, δεν τερματίζονται ποτέ, για αυτό το λόγο θεωρώ ότι η ενασχόληση με την έρευνα αναγκάζει τον άνθρωπο να φτάνει και να ξεπερνάει τα όριά του και να τον βελτιώνει καθημερινά.

Στην επόμενη διαφάνεια [Νο 24] διεισδύουμε ακόμα πιο βαθιά στο εργαστήριο και περιγράφουμε αυτούς που εργάζονται εκεί μέσα. Για να μην επαναλαμβάνω τον εαυτό μου, μπορείτε να διαβάσετε το απόσπασμα από μια προηγούμενη ανάρτηση στο περιοδικό. Απλά ήθελα να τονίσω ότι οι γραμμές που ενώνουν τον κάθε ένα, δεν μπήκαν για να τονίσουν την ιεραρχία αλλά την αλληλεπίδραση όλων με όλους.

[Διαφάνειες 25-26] Σε αυτήν την ενότητα ανέλυσα το ‘κλείδι της ερευνητικής ζωής’! Αν η έρευνα ήταν χρηματιστήριο, οι μετοχές της θα ήταν οι δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά με impact factor (δείκτης επιρροής). Έτσι, λοιπόν, προσπαθώντας να περιγράψει κανείς σε γενικές γραμμές την διαδικασία δημοσίευσης, όταν μια ερευνητική ομάδα έχει αποτελέσματα, γράφει ένα ερευνητικό άρθρο και το στέλνει σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό. Οι εκδότες του περιοδικού κρίνουν αν το άρθρο είναι δημοσιεύσιμο (φάση Α) και είτε το απορρίπτουν είτε το εγκρίνουν για τη Β’ φάση, κατά την οποία το άρθρο αποστέλεται σε 2-3 επιστήμονες ανεξάρτητους με την συγκεκριμένη έρευνα (reviewers) να το κρίνουν. Στη συνέχεια, το άρθρο προτείνεται είτε για απευθείας δημοσίευση, ή απευθείας απόρριψη, ή προτείνονται προσθήκες/τροποποιήσεις.

Η μορφή του άρθρου είναι η εξής:

Τίτλος (σύντομος και περιεκτικός)

Λίστα με τους συγγραφείς, με την συμβολή του καθενός να σημαίνεται με την σειρά που έχει στη λίστα, άρα το αν θα είσαι πρώτος, δεύτερος….τελευταίος έχει τεράστια σημασία. Σε γενικές γραμμές, όσο περισσότερο στη μέση βρίσκεται κάποιος τόσο μικρότερη η συμμετοχή του, όσο στα άκρα τόσο μεγαλύτερη. Έτσι, συνηθίζεται να μπαίνει τελευταίος ο επικεφαλής του εργαστηρίου και πρώτος αυτός που έκανε τα περισσότερα πειράματα και συμμετείχε μαζί με τον PI στην ιδέα της έρευνας. Συνήθως αυτοί είναι και οι δύο που γράφουν το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι όλο, του άρθρου. Προτελευταίος μπαίνει ο αμέσως επόμενος PI που συνέβαλε στην έρευνα και δεύτερος ο αμέσως επόμενος που έκανε πειράματα κ.ο.κ.

Κατά τη συγγραφή ενός άρθρου [του οποίου ο τρόπος γραφής δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο γραφής του συγκεκριμένου κειμένου!], πρέπει να γίνονται αναφορές σε άλλα άρθρα ήδη δημοσιευμένα. Αυτό γίνεται με τις εξής μορφές: είτε (επίθετο πρώτου συγγραφέα, μετά et al. [στα λατινικά σημαίνει ‘και άλλοι’], και μέτα το έτος δημοσίευσης) π.χ. Parisis et al., 2011. Ή πολύ απλά με αύξοντες αριθμούς [1, 2, 3 κτλ] μέσα στο άρθρο. Στο τέλος μπαίνει η λίστα με όλα τα papers που αναφέρονται στο άρθρο. Έτσι λοιπόν ο impact factor (IF) υπολογίζεται από τις φορές που το κάθε άρθρο του γίνεται αναφορά σε άλλα άρθρα π.χ. ένα περιοδικό με IF=10 σημαίνει ότι κατά μέσο όρο το κάθε άρθρο του αναφέρεται σε δέκα διαφορετικά άρθρα.

Έτσι, αυτό που μετράει για έναν ερευνητή είναι οι όσο το δυνατόν περισσότερες δημοσιεύσεις σε περιοδικά με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο IF, στην αρχή της καριέρας ως πρώτο όνομα και στη συνέχεια (όταν πλησιάζει να γίνει ή όταν γίνει PI) ως τελευταίο όνομα, με φυσικά όσο το δυνατόν περισσότερες αναφορές.

Στο σημείο αυτό τονίσαμε με τον Νίκο τα ‘φουσκωμένα’ βιογραφικά μερικών που αναφέρουν… 852 δημοσιεύσεις για τα μάτια του κόσμου ενώ δεν είναι καμία με IF. Προσέχετε λοιπόν πού έχουν γίνει οι ‘δημοσιεύσεις’.

Περισσότερες πληροφορίες για τη δομή του ερευνητικού άρθρου δώσαμε στην επόμενη διαφάνεια [Νο 26]. Πολύ περιληπτικά, εκτός από αυτά που έχουμε αναφέρει, το ερευνητικό άρθρο αποτελείται από:

  • Abstract ή Summary –> 200-300 λέξεις περίληψη του άρθρου. Είναι το πρώτο κομμάτι που διαβάζει κανείς για να κρίνει αν το άρθρο τον ενδιαφέρει ή όχι.
  • Introduction
  • Materials and Methods –> περιγραφή των πειραμάτων και των υλικών στα οποία στηρίχτηκε η έρευνα.
  • Results –> περιγραφή των αποτελεσμάτων με μορφή εικόνων, πινάκων και κειμένου.
  • Discussion –> σχολιασμός των αποτελεσμάτων, σύγκριση με άλλες έρευνες κτλ.
  • Reference list

Μερικά περιοδικά προτιμούν λίγο διαφορετική δομή, π.χ. Results and Discussion μαζί.

Πλησιάζοντας προς το τέλος, αναφέρουμε μερικές από τις προοπτικές που ανοίγονται σε όσους ασχοληθούν με την έρευνα [διαφάνεια Νο 27]. Για κάποιες απαιτείται διδακτορικός τίτλος, για άλλες δεν είναι απαραίτητο και μπορεί ένας τεχνολόγος να απασχοληθεί εκεί.

Όταν ξεκινάει κάποιος το διδακτορικό του έχει ως όνειρο να γίνει ακαδημαϊκός και να διδάσκει, να είναι επικεφαλής έρευνας, να αναζητάει χρηματοδοτήσεις, να πηγαίνει σε συνέδρια κτλ [δείτε το cartoon – Lab Tour]. Για να το πετύχει αυτό θα χρειαστούν κάποια χρόνια έρευνας ως μεταδιδάκτορας (postdoc), εκεί όπου θα συνεχίσει να εκπαιδεύεται, να αποκτάει εμπειρίες, να εμπλουτίζει τις δεξιότητές του και να κάνει δημοσιεύσεις τέτοιες ώστε να μπορέσει να κυνηγήσει μια ακαδημαϊκή ή ερευνητική θέση. Το πρόβλημα είναι, λόγω της έλλειψης επαγγελματικού προσανατολισμού από τα πανεπιστήμια, οτι νομίζει πως είναι και ο μοναδικός δρόμος αλλά με την άνοδο του αριθμού των διδακτορικών φοιτητών και τη μείωση των διαθέσιμων ακαδημαϊκών ή ερευνητικών θέσεων, ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος.

Υπάρχουν όμως και άλλες επιλογές, οι οποίες βγήκαν στο φως τα τελευταία χρόνια, κυρίως μέσω της εξωστρέφειας που υπάρχει στο εξωτερικό. Έτσι, άνθρωποι που δεν ακολούθησαν τον ‘κλασικό δρόμο’ PhD–>Postdoc–>Academia, περιγράφουν στο διαδίκτυο ‘εναλλακτικές καριέρες’ (alternative careers) που είναι συνδεδεμένες με την επιστήμη και προσπαθούν να την βελτιώσουν από άλλη σκοπιά:

  • Βιομηχανία –> (αυτή η επιλογή ήταν ευρέως γνωστή ήδη, μπορεί να θεωρηθεί και από τις ‘κλασικές’): στο ερευνητικό ή παραγωγικό τμήμα κάποιας φαρμακοβιομηχανίας ή εταιρεία βιοτεχνολογίας. Είτε στον πάγκο, είτε στο τμήμα marketing.
  • Research technician –> (το έχουμε αναλύσει παραπάνω)
  • Science writer –> μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Τα τελευταία χρόνια με τη μορφή των blogs.
  • Journal editor –> (το έχουμε αναφέρει παραπάνω)
  • Science policy & consulting
  • Operations director

[Δείτε και ένα σχετικό βίντεο].

ΣΥΝΟΨΗ

Αν έπρεπε να κρατήσω απλά 4 διαφάνειες από όλη την παρουσίαση, αυτές θα ήταν οι επόμενες.

Στην διαφάνεια 29 συνοψίζω τα θετικά και τα αρνητικά της ενασχόλησης με την έρευνα, πάντα από τη δική μου οπτική γωνία, και ο καθένας θα πρέπει να τα βάλει στη προσωπική ζυγαριά του και να δει προς τα που αυτή γέρνει. Είναι και το μοναδικό σημείο στην παρουσίαση όπου είχα κρατήσει σημειώσεις για να μην ξεχάσω τα αρνητικά (τα ξεχνάω κάθε βράδυ που πάω για ύπνο καθώς η δική μου η ζυγαριά γέρνει προς τα θετικά). Τα έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά θα τα αναφέρω γιατί είναι σημαντικά, αν και είναι δύσκολο να τα καταλάβει κανείς όταν δεν τα έχει ζήσει. Απλώς, ας τα έχει στο μυαλό του.

Μερικά αρνητικά:

  • Η καριέρα του ερευνητή εξαρτάται από τις δημοσιεύσεις, το οποίο αρκετές φορές είναι και θέμα τύχης. Ξεκινάς μια έρευνα αλλά ποτέ δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει.
  • Πίεση και άγχος, τα οποία όχι απλά πρέπει να αντέχεις, αλλά και να προοδεύεις κάτω από αυτά. Πολλά ups and downs στην ψυχολογία.
  • Καινούρια θέση = καινούριο ξεκίνημα ζωής σε διαφορετικό μέρος.
  • Δύσκολο να βρεις ισορροπία μεταξύ προσωπικής και εργαστηριακής ζωής. Δεν είναι η δουλειά που τελειώνει η βάρδια και σταματάς να την σκέφτεσαι.

Μερικά θετικά:

  • Σε μαθαίνει να μαθαίνεις(!), να αναζητάς πληροφορίες και να μην τα παρατάς μέχρι να το βρεις. Να ανακαλύπτεις προβλήματα και να προσπαθείς να τα λύσεις, μαθαίνεις τον επιστημονικό τρόπο σκέψης.
  • Δοκιμάζεις την υπομονή και επιμονή σου καθημερινά. Από την πρώτη μέρα του διδακτορικού.
  • Αναπτύσεις δεξιότητες όπως αυτές που μιλήσαμε στις διαφάνειες 19-23.
  • Δεν σταματάς να σκέφτεσαι και να βελτιώνεσαι ως άνθρωπος.
  • Προσφέρεις στη παραγωγή καινούριας γνώσης. Και αυτή μπορεί κάποια στιγμή να βελτιώσει την ποιότητα ζωής κάποιου. Όπως είπαμε, πολλά πάνω-κάτω στην ψυχολογία, αλλά ένα θετικό αποτέλεσμα είναι Stairway to Heaven () διότι έχει αποκτηθεί με πολύ κόπο.

Εκτενέστερη ανάλυση μπορείτε να βρείτε σε προηγούμενη ανάρτηση.

Ένας από τους μύθους που ήθελα να καταρρίψω στα μάτια των ακροατών είναι αυτός στη διαφάνεια 30. Οι ‘υποτροφίες και τα διδακτορικά’ δεν είναι μόνο για τους διαβαστερούς, δεν είναι αυτό που σε οδηγεί εκεί. Κύριος οδηγός είναι η θέληση, η υπομονή και η επιμονή.

Αλλά από την άλλη [διαφάνεια 31], δεν είναι για όλους. Αν διαλέξεις να κάνεις διδακτορικό επειδή δεν βρίσκεις δουλειά, ή επειδή θέλεις να συνεχίσεις να περνάς φοιτητικά χρόνια με τα λεφτα του μπαμπά, ή θέλεις να μαζέψεις μόρια και ακόμα ένα ‘χαρτί’, τότε διάλεξες την λάθος κουρτίνα [διαφάνεια 32]!

[διαφάνεια 33] Ποτέ μην λές ποτέ, διότι αυτά που νομίζουμε ότι μας περιορίζουν, όπως οι διάφορες φοβίες, είναι μόνο αυταπάτες. Όπως οι φοβίες που μιλήσαμε στην αρχή π.χ. ‘πώς θα βγω εγώ μόνος μου σε μια ξένη χώρα;’ είναι απλά μια ιδέα.

Και τέλος [διαφάνεια 34], ο μοναδικός τρόπος να πετύχεις αυτό που θέλεις είναι ο δικός σου τρόπος. Το πρώτο βήμα είναι να βρεις τι πραγματικά θέλεις και να μη φοβάσαι να το κυνηγήσεις. Δεν χρειάζεται να βρεις κάποιον να σου δείξει πως να το κάνεις. Δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για τίποτα.

Και κλείνω παραθέτοντας λόγια του Joel Barker [διαφάνεια 35].

– – – –

Ευχαριστώ θερμά τους φοιτητές της πρακτικής που με ανέχτηκαν για 2,5 ώρες και με τη συμβολή τους δημιούργησαν ένα διαδραστικό περιβάλλον μετατρέποντας το μικρό αυτό event σε ένα ευχάριστο πρωινό (ειδικά την κοπέλα στην πίσω γωνία – Δέσποινα αν θυμάμαι καλά;! – η οποία ξεκίνησε πρώτη τα σχόλια και τις ερωτήσεις και βοήθησε να σπάσει ο πάγος). Ευχαριστώ συνολικά τους υπεύθυνους του νοσοκομείου που διοργανώνουν και με δέχτηκαν στο event τους, και ξεχωριστά τον Νίκο Παπαχρήστου για το πνεύμα του και τις ενδιαφέρον συζητήσεις που δίνουν τροφή για σκέψη.

Επειδή θέλουμε να βελτιώσουμε αυτή την παρουσίαση και να την κάνουμε όσο το δυνατόν πιο πλήρης, ζητάμε τη συμβολή σας:

  • Εσείς που δεν γνωρίζετε πολλά για το ερευνητικό εργαστήριο τι θα θέλατε να εξηγήσουμε καλύτερα;
  • Εσείς που γνωρίζετε από το ερευνητικό εργαστήριο, τι άλλο θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στην παρουσίαση (σχέσεις με επιβλέπων καθηγητή; τις φάσεις των κλινικών ερευνών μετά τη βασική έρευνα;);

Γενικότερα, αφήστε ένα σχόλιο αν θέλετε να την επαναλάβουμε.

Και τέλος, μια έκκληση προς άλλους Τεχνολόγους που έχουν τραβήξει διαφορετικό δρόμο από τους συνηθισμένους με τα εφόδια που τους έδωσε η σχολή, θα ήταν καλό να κάνουν ένα βήμα μπροστά (ξεκινώντας με ένα σχόλιο παρακάτω) ώστε να βρούμε τρόπο να οργανωθούμε και να βοηθήσουμε τον κλάδο μας.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Νίκος Παρίσης

Υ.Γ. δυναμώστε τα ηχεία να απολαύστε το σόλο!

Share this...
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email

18 Comments »

  • gkelnar says:

    Συγχαρητήρια Νίκο, για την παρουσίασή σου! Πολύ κατατοπιστική! Επίσης συγχαρητήρια για την εκδήλωση και ένα μεγάλο μπράβο στα άτομα που την διοργάνωσαν. Ευελπιστώ ότι οι ακροατές αποκόμισαν θετικά πράγματα και κυρίως ελπίδα! Ελπίζω και αναμένω το επόμενο event και υπόσχομαι και την δική μου συμμετοχή!

    Ps: Keep (re)searching… 🙂

  • liza says:

    τα μυαλα και οι ομπρελες δουλευουν καλυτερα οταν ειναι ανοιχτα.
    Ευχομαι να ”παρασυρεις” πολλους με την παρουσιαση αυτη.
    Συγχαρητηρια!!!
    (μου αρεσε το ”god save the queen” xaxaxaxaxa)

  • kgapo says:

    Να μια παρουσίαση, από ένα νέο για άλλους νέους, που θα κράτησε τους ακροατές σε εγρήγορση πολλές ώρες μετά το τέλος της!

  • Νικος says:

    Για να βρίσκονται οι συζητήσεις μαζεμένες εδώ, μεταφέρω ένα σχόλιο που γράφτηκε στο fb μου από την Μυρσίνη Χρονοπούλου -->

    “Ωραία ιδέα και όμορφα δοσμένη παρουσίαση. Κάτι που ίσως θα χε ενδιαφέρον, στα πλαίσια ενός τέτοιου event, θα ταν να γίνει διάλογος/αντιπαράθεση ιδεών μεταξύ ανθρώπων με κοινή αφετηρία αλλά διαφορετικές εμπειρίες/ εξέλιξη. Επίσης καλό θα ταν πέραν των ζητημάτων της σημαντικότητας των παν/μιων ή των impact factors (νούμερα που άλλωστε είναι αρκετά μεταβλητά), να τονιστεί η σημασία του ανθρώπινου παράγοντα- με ποιούς συνεργάζεσαι και τί παίρνεις μέσα από αυτή τη συνεργασία (π.χ. η σχέση με τον supervisor- εδώ εσύ θα χες να πεις πολλά…). Ελπίζω να πιάνουν τόπο τέτοιες πρωτοβουλίες.”

    Και η απάντησή μου -->

    thanks Μυρσίνη. Η αλήθεια ότι για την σχέση με supervisor το έχω στη λίστα με αυτά που άφησα απ’ έξω. Φοβόμουν ότι θα μπερδέψω αν ο κόσμος δεν γνωρίζει πολλά για την έρευνα. Ελπίζω να βρεθούν κι άλλοι άνθρωποι και να καταφέρουμε αυτόν το διάλογο στο μέλλον και εκεί να μιλήσουμε και για το πως είναι το ιδανικό εργαστήριο/supervisor.

    • ehealthgr says:

      Νίκο σχετικά με τη σχέση supervisor και τη σχέση συνεργασίας, εμπιστοσύνης, σεβασμού, etc που μπορεί να υπάρχει ή όχι. Θα ήταν ενδιαφέρον να ειπωθεί κάτι σχετικά με αυτό και γενικότερα να τονιστεί η σημασία του ανθρώπινου παράγοντα αλλά και της συμπεριφοράς μας. Η χαριτωμενιά, η οικειότητα, κλπ δεν μετράνε όσο σοβαρεύει το επίπεδο συνεργασίας μεταξύ ατόμων. Όσο περισσότερο συνεργαζόμαστε (κατ’ ουσίαν και δεν εκπαιδευόμαστε μόνο)τόσο απαιτείται και από εμάς να υπάρχει ένα minimum σωστής εργασιακής κουλτούρας και αλληλοσεβασμού (με κριτήριο to get the job done). My 2c τα οποία μπορεί να μην είναι και απόλυτα σχετικά με ότι έχετε στο μυαλό σας με την Μυρσίνη.

      • Νικος says:

        Δίκιο έχεις, αλλά δεν χρειάζονται εμένα ούτε κανέναν άλλον να έρθει και να τους πει ότι στη δουλειά πρέπει να είσαι σοβαρός και να έχεις την κατάλληλη εργασιακή σχέση με τους συναδέλφους σου. Άλλο οι χαριτωμενιές άλλο το όμορφο κλίμα. Αυτά πρέπει να υπάρχουν παντού σε κάθε είδους εργασιακό περιβάλλον, (και στην περίπτωσή μας) σε οποιοδήποτε είδος εργαστηρίου.

        • ehealthgr says:

          Νίκο νομίζω πως χρειάζεται από τον καθένα μας να υπενθυμίζονται και να δίνονται paradigms για τα αυτονόητα. Για την Ελλάδα μιλάμε που δεν υπάρχουν τα παραπάνω. Δυστυχώς δεν υπάρχει και το πλαίσιο για να καλλιεργηθούν (σχεδιασμένη και μεθοδολογημένη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, ανάπτυξη και διατήρηση εταιρικής ταυτοτήτας και κουλτούρας). Sorry για την γκρίνια. Πάνω κάτω συμφωνούμε, διαφωνόντας. 🙂

          Ps: Harvard Business Review ftw

          • Νικος says:

            Δεν διαφωνούμε, διάλογο κάνουμε για να ανταλλάξουμε ιδέες. Προφανώς δεν είναι για όλους τα ίδια πράγματα αυτονόητα και είναι καλό που τα συζητάμε 🙂

          • ehealthgr says:

            Έχει ένα βιβλίο του Ντάριο Φο το “Δικαίωμα στην τεμπελιά”. Θα πρέπει να γραφτεί ένα βιβλίο για την Ελλάδα το “Δικαίωμα στην διαφωνία (μέσω διαλόγου)”. 🙂

            Άντε να ξανάρθεις να πάμε και για καμιά μπύρα. Να μπορούσαν είναι και τα άλλα τα παιδιά και να κάνουμε ένα ομαδικό group therapy συμφωνόντας και διαφωνόντας. ^_^

          • Νικος says:

            Αυτό είναι το δικό μου αγαπημένο βιβλίο ‘Μπύρα και συζήτηση’, εκδόσεις Heineken! 😀

  • Thanos says:

    Μπράβο Νίκο!

    Βλέποντας την παρουσίαση σου στο slideshare, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να είναι πιο άρτια και πλήρης από όσο την έχεις κάνει!
    Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου: Αν έχεις θέληση και αγάπη για αυτό που κάνεις, τότε κατά έναν μυστήριο ( επιστημονικά ανορθόδοξο και μυστηριακό τρόπο), τα πάντα σιγοντάρουν για να τα καταφέρεις.

    Και στα επόμενα!

  • eirini says:

    Πολύ ωραία λόγια που μας θυμίζουν να μην ξεφεύγουμε από τον στόχο μας!!! είμαι τελειόφητη του Τ.Ι.Ε. και έχω διάθεση να εξελιχθώ στον τομέα και να προσφέρω όσο περισσότερο μπορώ. και με εκφράζει αυτό που έγραψες “σε έναν δρόμο πέρα από τα συνηθισμένα”. όχι μόνο για μένα αλλά γιατί όπως είπες και εσύ θέλω όσο γίνεται να προσφέρω σ αυτή την κοινωνία σε έναν τομέα τόσο σημαντικό όσο η υγεία. όμως για μια γυναίκα που θέλει να δημιουργήσει παράλληλα οικογένεια και επομένως δεν έχει τη δυνατότητα να αλλάζει τόπο κατοικίας αλλά θα παραμένει στην Ελλάδα (και μάλιστα όχι στην πρωτεύουσα)θεωρείς ότι είναι δυνατόν κάτι τέτοιο έστω και μέχρι έναν βαθμό?

    • Νικος says:

      Γεια σου Ειρήνη, χαίρομαι που τα λόγια μου δεν ακούγονται σε όλους τους φοιτητές σαν από έναν ονειροπόλο τρελό!
      Φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι για το ερευνητικό εργαστήριο;
      Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Σίγουρα το να έχεις παιδί(α) θα κάνει τα πράγματα λίγο πιο δύσκολα αλλά όχι αδύνατα. Να σου πω την αμαρτία μου, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσα να έχω ένα παιδί τώρα με τους ρυθμούς που έχει η ζωή μου. Στο παρακάτω link μπορείς να βρεις μια συζήτηση για το θέμα αυτό (http://blogs.nature.com/naturejobs/2011/08/10/careers-hold-scientists-back-from-having-children)
      Από την άλλη όμως, είναι (και αυτό) θέμα θέλησης και επικοινωνίας του ζευγαριού. Το πρώην αφεντικό μου έχει παιδιά από τότε που ήταν φοιτητής 20 χρονών και τώρα έχει δικό του εργαστήριο. Και αυτό που λένε και οι 2 με τη γυναίκα του (κι αυτή σε ερευνητικό εργαστήριο) είναι ότι ποτέ δεν υπήρχε η στιγμή της ζωής τους που να πουν ‘τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή’. Και είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε 4 διαφορετικές χώρες, μαζί με τα παιδιά τους.

      Άρα σε αυτά που μου λες, νομίζω ότι περισσότερους περιορισμούς σου βάζει η μη δυνατότητα αλλαγής τόπου κατοικίας. Υπάρχουν όμως και καλά εργαστήρια στην Ελλάδα (Κρήτη, Πάτρα, Ιωάννινα είναι μερικά παραδείγματα). Αν σκεφτεσαι κατι πιο συγκεκριμένο, μπορείς να μου πεις.
      Να είσαι καλά

  • eirini says:

    Νίκο σ΄ευχαριστώ για την απάντηση! συγκεκριμένα αναφέρομαι στη θεσαλία. δεν εννοώ να ασχοληθώ απαραίτητα στον ερευνητικό τομέα αλλά θέλω να κάνω μια πιο σηματική δουλειά από το να αναλύω αίμα και ούρα… δεν υποτιμώ κανέναν και κάθε υπηρεσία που προσφέρουμε έχει τη δική της μεγάλη αξία. το πρόβλημα των μετακινήσεων ειναι σημαντικό διότι η δουλειά του αγοριού μου είναι σταθερή σε αυτόν τον τόπο. το σίγουρο είναι ότι είναι σχεδόν αδύνατο να κάνω σπουδές ή δουλειά στο εξωτερικό…

  • Apostolos says:

    Νίκο καλησπέρα,

    χάρηκα ιδιαίτερα διαβάζοντας την ομιλία σου, αλλά επιπλέον και τα σχόλια από ανθρώπους με πραγματικά ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Διαβάζοντάς τα σκέφτηκα, “ναι τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα στο εργαστήριό μου”. Εγώ έχω τη χαρά να συνεχίζω ακόμη το ταξίδι μου/κέφι μου, τώρα πλέον στις ΗΠΑ (μετά από ένα πέρασμα από το “νησί”). Ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή όταν επιστρέψω στην πατρίδα.

  • Νίκος says:

    Καλησπέρα Απόστολε,
    Ευχαριστώ για τα καλά και τιμητικά λόγια. Κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να μην χάσουν την ελπίδα τους όσοι έχουν θέληση και δυνατότητες. Όσοι έχουν συμβάλλει σε αυτό το περιοδικό έχουν το ίδιο σκεπτικό.

    Καλή συνέχεια στο ‘ταξίδι’ σας και ελπίζω η πατρίδα να μας επιτρέψει να επιστρέψουμε κάποια στιγμή. Και θα ήταν πολύ ωραία αν είχαμε την ευκαιρία να γνωριζόμασταν και από κοντά.

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.