Home » Προσωπικές Ιστορίες

Η ζωή σε ένα ερευνητικό εργαστήριο (παλιό υλικό)

Submitted by on January 9, 2011 – 10:39 am11 Comments
Η ζωή σε ένα ερευνητικό εργαστήριο (παλιό υλικό)

Μετά από μια μικρή συζήτηση και παρότρυνση μερικών ανθρώπων που δεν σταματάνε ποτέ να ‘ψάχνονται’ και να σκέφτονται, αποφάσισα να γράψω για τη ζωή σε ένα ερευνητικό εργαστήριο με βάση αυτά που βιώνω και μαθαίνω στα λίγα χρόνια που, κυριολεκτικά, ζω μέσα σε αυτά [βάζω αστεράκι (*) και θα το εξηγήσω στο τέλος]. Πρίν από 10 χρόνια το είχα απλά σαν σκέψη, σαν όνειρο. Δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το τι ακριβώς σημαίνει. Και το σλόγκαν που ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωσή μου είναι το ‘κι αν σου κάτσει;’ Οπότε το κυνήγησα.

Όταν έκανα το αρχικό πλάνο του κειμένου στο μυαλό μου είπα να τα χωρίσω σε αρνητικά και θετικά. Αλλά αντί αυτού, και για λόγους που θα καταλάβετε, θα κάνω μια περιγραφή και θα αφήσω εσάς να τα κατηγοριοποιήσετε. Το παρακάτω κείμενο έχει σκοπό να δώσει μια γενική εικόνα του ερευνητικού εργαστηρίου μέσα από τα δικά μου μάτια. Η δική μου εμπειρία προέρχεται, στην πράξη, από 3 εργαστήρια σε Αγγλία και Γαλλία ως διδακτορικός φοιτητής και ως postdoc, και στην θεωρία, από πολλά άλλα εργαστήρια μέσα από συζητήσεις. Ίσως κάποιοι με μεγαλύτερη/μικρότερη εμπειρία ή διαφορετικά βιώματα να έχουν τις αντιρρήσεις τους και θα χαρώ να ακούσω κι άλλες απόψεις.

Αρχικά, ποιοί βρίσκονται σε ένα ερευνητικό εργαστήριο και τι κάνουν (πολύ περιληπτικά καθώς οι ρόλοι επικαλύπτονται αλλά και διαφοροποιούνται ανάλογα με το μέγεθος του εργαστηρίου – από 2-3 μέχρι και δεκάδες άτομα):

  • οι προπτυχιακοί-μεταπτυχιακοί φοιτητές για ένα διάστημα μερικών εβδομάδων/μηνών με τη συμμετοχή τους σε ένα μικρό project ως κομμάτι του πτυχίου τους (project students). Παράλληλα, κάποια εργαστήρια προσλαμβάνουν για τους μήνες του καλοκαιριού προπτυχιακούς φοιτητές με σκοπό την εκπαίδευση αυτών μέσω μικρών project.
  • οι τεχνικοί (research technicians/assistants): ο ακριβής τίτλος τους διαφέρει από ίδρυμα σε ίδρυμα και από χώρα σε χώρα, οι γνώσεις τους και τα καθήκοντά τους επίσης. Υπάρχουν τεχνικοί με ένα πτυχίο και τεχνικοί με διδακτορικό ή ακόμα και ερευνητική εμπειρία ως postdoc. Συνεπώς, τα καθήκοντά τους ποικίλουν από την οργάνωση του εργαστηρίου, υποστήριξη/βοήθεια των υπολοίπων μελών του εργαστηρίου, μέχρι και τη συμμετοχή και λήψη σημαντικών αποφάσεων για το ερευνητικό project.
  • οι διδακτορικοί φοιτητές (PhD students): σκοπός τους είναι η εκπαίδευση και απόκτηση ερευνητικής εμπειρίας. Αρχικά, τα καθήκοντά τους είναι να εκπαιδευτούν και να αποκτήσουν εξειδίκευση σε τεχνικές του εργαστηρίου σε ένα συγκεκριμένο κλάδο καθώς και στον τρόπο μεθοδικής, ερευνητικής σκέψης και ανάλυσης. Η εξέλιξή τους εξαρτάται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στους ίδιους αλλά και στη σχέση τους με τον επιβλέπων καθηγητή. Περισσότερες λεπτομέρεις για τις δραστηριότητες μέσα στο εργαστήριο υπάρχουν παρακάτω στο κείμενο.
  • οι μεταδιδακτορικοί ερευνητές (postdoctoral fellows/researchers ή απλά postdocs): επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της έρευνας (μαζί με τους διδακτορικούς φοιτητές) και οι επιπλέον αρμοδιότητές τους ποικίλουν ανάλογα με την εμπειρία τους, την διάθεσή τους, το ίδρυμα και το μέγεθος του εργαστηρίου (π.χ. διδασκαλία, επιτήρηση άλλων μελών του εργαστηρίου, συγγραφή ερευνητικών άρθρων κ.α. – βλ. παρακάτω). Οι πιο έμπειροι είναι πιθανό να αναλάβουν και αρμοδιότητες του PI.
  • ο επικεφαλής ερευνητής (principal investigator – PI). Είναι ο υπεύθυνος για όλα όσα συμβαίνουν στο εργαστήριο και η κατεύθυνση της έρευνας του εργαστηρίου είναι πάντα γύρω από το πεδίο της ειδικότητας και των ενδιαφερόντων του. Πολλοί παρομοιάζουν τους PI ως ‘manager’ και το εργαστήριο ως ‘μικρή επιχείρηση’. Έχουν αρκετά χρόνια ερευνητικής εμπειρίας και το μεγαλύτερο ρόλο για να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο έχουν οι δημοσιεύσεις. Οι δραστηριότητές τους είναι η εύρεση χρηματοδοτήσεων (funding proposals), η συγγραφή research articles και reviews, καθοδήγηση των ερευνητικών projects των υπολοίπων στο εργαστήριο ενώ κάποιοι είναι reviewers σε επιστημονικά περιοδικά. Αν το εργαστήριο ανήκει σε πανεπιστημιακό ίδρυμα τότε έχουν επιπλέον και διδακτικά καθήκοντα. Το δυσκολότερο κομμάτι, πέρα από την αναζήτηση χρηματοδοτήσεων, είναι τα διοικητικά (administrative) καθήκοντα, τα οποία είναι διαφορετικά από ίδρυμα σε ίδρυμα. Η πλειοψηφία των PI δεν κάνουν πειράματα στο εργαστήριο.

Για να μπορέσει να συμμετάσχει κάποιος σε μια , θα πρέπει πρώτα να την καταννοήσει. Αυτό σημαίνει μελέτη των προηγούμενων ερευνών που αφορούν το πεδίο ώστε να γίνουν καταννοητά όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα καθώς και η συνεισφορά της νέας έρευνας (ίσως είναι καλή ιδέα κάποια στιγμή να μιλήσουμε για το πως διαβάζεται ένα ερευνητικό άρθρο). Παράλληλα, είναι αυτονόητη η διαρκής ενημέρωση καθώς δεν είμαστε οι μόνοι που απασχολούμαστε σε ένα πεδίο αλλά και επειδή με αυτό τον τρόπο επέρχεται η βελτίωση ως ερευνητής, με νέες ή βελτιωμένες τεχνικές και γνώσεις. Η γνώση αυτή είναι απαραίτητη για το σχεδιασμό των πειραμάτων και για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων στη συνέχεια.

Μετά το πρώτο στάδιο της θεωρίας, και πριν μπει η πιπέττα στο χέρι, ακολουθεί κι άλλη θεωρία. Είναι ο σχεδιασμός μιας σειράς πειραμάτων (ποια είναι τα πιο κατάλληλα, οι συνθήκες, τα δείγματα, τα θετικά και τα αρνητικά controls κτλ.) καθώς και των πιθανών αποτελεσμάτων. Όσο πιο μεγάλη εμπειρία έχει κανείς, τόσο πιο μπροστά μπορεί να δει και καλύτερα να υπολογίσει.

Αφού γίνουν τα παραπάνω, ακολουθεί το πιο ‘fun’ κομμάτι όπου γίνονται πράξη όλα αυτά που σχεδιάστηκαν. Εδώ, τα αποτελέσματα εξαρτώνται από την ικανότητα του ερευνητή να ακολουθεί τα πειραματικά προτόκολλα, αλλά και να τα τροποποιεί κατάλληλα ανάλογα με τις περιστάσεις. Αυτή είναι μια επίπονη διαδικασία, άλλωστε ο εκάστοτε ερευνητής είναι από τους πρώτους ανθρώπους (αν όχι ο πρώτος) που το δοκιμάζει.

Εφόσον το πείραμα θεωρηθεί αξιόπιστο, ακολουθεί η ανάλυση του αποτελέσματος, το οποίο δεν σημαίνει απόλυτα ότι θα είναι το αναμενόμενο. Εδώ βρίσκεται και η ομορφιά. Το ένα πείραμα θα φέρει το άλλο, η μία απάντηση θα φέρει καινούρια ερώτηση. Τα πάντα εξαρτώνται από την ικανότητα των ερευνητών να ‘διαβάσουν’ αυτό που κρύβεται αλλά και να σκέφτονται outside the box καθώς δεν είναι αυτοί που καθορίζουν τις απαντήσεις.

Επιπλέον δραστηριότητες που πηγάζουν μέσα από το εργαστήριο, αλλά δεν θα τα αναλύσω, είναι οι συνεδριάσεις (labmeetings) σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. εβδομαδιαία). Το κάθε εργαστήριο χειρίζεται με διαφορετικό τρόπο το χρόνο σε αυτές τις συναντήσεις. Υπάρχει συζήτηση για τα διάφορα projects, παρουσίαση/συζήτηση για άλλα επιστημονικά άρθρα κτλ. Για μερικά εργαστήρια αυτή είναι και η μοναδική ευκαιρία να μιλήσουν λεπτομερώς με τον PI (κακώς!). Η συμμετοχή σε συνέδρια και παρουσίαση της έρευνας, γνωριμία με συναδέλφους του χώρου είναι από τις ευχάριστες δραστηριότητες, ειδικά στη περίπτωση που τα έξοδα καλύπτονται από το budget του εργαστηρίου! Επιπλέον, σε μερικά ιδρύματα οι αρμοδιότητες των διδακτορικών φοιτητών/postdoc περιλαμβάνουν και διδασκαλία.

Τι απαιτεί το ερευνητικό εργαστήριο:

Το PostDocs Forum αναρωτιέται εδώ και καιρό τι είναι αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένας ερευνητής και ζητάει να κατονομάσουμε ένα, το πιο σημαντικό, χαρακτηριστικό. Όσο και να σκεφτώ, δε μπορώ να ξεχωρίσω ένα.

  • Είναι η περιέργεια και η θέληση να συμμετάσχεις στη παραγωγή καινούριας γνώσης.
  • Αυτό συνεπάγεται να είσαι συνεχώς learner και inquirer, να παραμένεις ‘πεινασμένος’ για γνώση. Σαν τα αυτοκινητάκια που αν είναι κουρδισμένα δεν σταματούν ποτέ, ακόμα και όταν χτυπούν σε τοίχο αναποδογυρίζουν και συνεχίζουν προς άλλη κατεύθυνση. Στο εργαστήριο αυτό που σε κρατάει κουρδισμένο είναι ο εαυτός σου και το ερευνητικό πνεύμα σου.
  • Είναι όχι απλά η αντοχή στην πίεση, στον ανταγωνισμό, στις αποτυχίες αλλά η ικανότητα να προοδεύεις κάτω από όλα αυτά. Ειδικά οι αποτυχίες (από πειράματα μέχρι job και funding proposals) είναι πολλαπλάσιες των επιτυχιών. (Εδώ αξίζει να αναφερθεί η ιδέα της Melanie Stefan να κάνουμε και ένα [ανεπίσημο?] CV of failures. Δε θα ήταν πιο χρήσιμο από τα συμβατικά βιογραφικά;). Ένας τρόπος είναι να έχεις υψηλούς και ξεκάθαρους στόχους, αλλά να μην τους σκέφτεσαι συνεχώς. Να χωρίζεις, δηλαδή, την έρευνα σε μικρά βήματα που θα συμβάλλουν στην πρόοδο μέρα με τη μέρα, χωρίς να χάνεις, φυσικά, την μεγάλη εικόνα.
  • Όρεξη για δουλειά. Η φύση των πειραμάτων, ο ανταγωνισμός και η προσπάθεια να καλύψεις τις αποτυχίες απαιτούν ατελείωτες ώρες στο εργαστήριο.
  • Θέληση και πάθος για αυτό που κάνεις. Μόνον έτσι, οι 15 ώρες στο εργαστήριο θα σου φανούν 15 λεπτά. Όταν φεύγω από το εργαστήριο, ναι είμαι κουρασμένος και εύχομαι να ζούσα σε έναν πλανήτη που χρειάζεται περισσότερες από 24 ώρες για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά του. Αλλά πριν φύγω δεν κοιτάω ποτέ το ρολόι και δεν περιμένω να έρθει η ώρα να φύγω. Δεν είμαι lab rat αλλά μερικές φορές είναι αναπόφεκτο. Οι λέξεις ‘ωράριο’, ‘σχολάω’ κτλ. δεν υπάρχουν. Ακόμα και εκτός εργαστηρίου, το μυαλό δεν σταματάει να σκέφτεται τα πειράματα και να ψάχνει. Δεν είναι η ‘δουλειά’ που θα κάνεις το ωράριό σου και τέλος.
  • Μιας και το έφερε η κουβέντα, δεν είναι μια δουλειά. Είναι καριέρα. Οι διάρκεια των postdoc είναι, κατά πλειοψηφία, 2-3 έτη, τα PhD 3-5 έτη, παρ’όλα αυτά πρέπει να το βλέπεις ως καριέρα. Αξίζει να διαβάσετε το ‘Why getting a Ph.D. SHOULD be a let down’ και να δείτε μια άποψη ίσως λίγο τραβηγμένη, αλλά όχι από τα μαλλιά.
  • Τύχη.

Τι σου προσφέρει το ερευνητικό εργαστήριο:

  • Την αίσθηση ότι μέσω της καθημερινότητά σου δεν σταματάς να σκέφτεσαι, να αναζητάς λύσεις σε προβλήματα και να βελτιώνεσαι ως άνθρωπος.
  • Τη χαρά ότι προσφέρεις στη δημιουργία καινούριας γνώσης.
  • Την ικανοποίηση της επιτυχίας. Διότι όταν έρχεται, είναι μετά από πολύ κόπο.
  • (Όσο ουτοπικό και αν ακούγεται) την αίσθηση ότι μπορεί κάποια στιγμή αυτό που κάνεις να βοηθήσει/βελτιώσει/σώσει τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Ένα πολύ μικρό ποσοστό των ερευνών αλλάζουν τον κόσμο ή ανακαλύπτουν την Ατλαντίδα με τη μία, συνήθως γρατζουνάνε την επιφάνεια. Αλλά με το ξύσε-ξύσε συμβάλουν στη συγκομιδή της γνώσης που ίσως κάποια στιγμή αποδειχτεί σημαντική.

Τι μπορεί να σε αποτρέψει/διώξει από την έρευνα:

  • Όλα τα παραπάνω. Σε συνδιασμό με ατυχίες, λάθος χειρισμούς, τη σχέση με υπεύθυνο καθηγητή, το οικονομικό βάρος (ειδικά για self-funded διδακτορικούς φοιτητές). Το θέμα της εξυπνάδας είναι το λιγότερο.
  • Tο γεγονός ότι η καριέρα ενός ερευνητή εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις δημοσιεύσεις, τα κάνει όλα πολύ εύθραυστα. Μια από τις πιο πρόσφατες συζητήσεις θα βρείτε στο άρθρο ‘I hate your paper‘ του περιοδικού The Scientist.
  • Μέχρι να γίνει κάποιος PI ή να πάρει κάποια πιο σταθερή θέση (tenure ή industry), πρέπει να περάσει από αρκετά χρόνια έρευνας. Συνήθως το κάθε postdoc είναι 2-4 χρόνια, που σημαίνει ότι κάθε λίγα χρόνια βρίσκεται σε αναζήτηση καινούριας θέσης, νέας ζωής σε διαφορετικό μέρος (με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την προσωπική ζωή). [σημ. αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό για μερικούς αλλά έρχονται μερικές στιγμές που αναρωτιέσαι ‘Are we home yet?’].
  • Η μάχη να χωρέσεις την ζωή σου στην έρευνα. Συνήθως αυτό γίνεται και προσπαθείς να μην ζεις στον μικρόκοσμο του εργαστηρίου και της έρευνάς σου. Είναι από τις περιπτώσεις που η πολύ εξειδίκευση κάνει κακό. Είναι δύσκολο να ισορροπήσεις τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά σου και να μην είσαι με παρωπίδες, είτε σε επιστημονικά είτε κοινωνικά θέματα.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μερικά παραδείγματα ανθρώπων που βρίσκονταν στην έρευνα στην αρχή της καριέρας τους πριν από μερικά χρόνια και που βρίσκονται τώρα.

Εν κατακλείδι, το περιβάλλον στο ερευνητικό εργαστήριο είναι πολύ interactive. Όλοι βοηθάνε και όλοι έχουν να δώσουν κάτι. Σε ένα τέτοιου είδους περιβάλλον συνεχώς μαθαίνεις, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσαρμόζεσαι διαρκώς σε νέα δεδομένα. Διαβάστε εδώ μια παρόμοια άποψη για την έρευνα και ‘6 impossible things’ που πρέπει να καταννοήσουν όσοι βρίσκονται σε αυτό τον χώρο, από κάποιον πολύ πιο έμπειρο από εμένα.

Υπάρχει και ο κακός ανταγωνισμός, έχω ακούσει αλλά προσωπικά δεν τον έχω συναντήσει. Έτσι νομίζω δηλαδή! Είτε είμαι τυχερός είτε η συμπεριφορά μου το αποτρέπει (ίσως μιλήσουμε άλλη φορά για τα σαμποτάζ πειραμάτων, research misconduct και paper retractions). Όσον αφορά το αστεράκι που έβαλα στην αρχή, που είπα ότι ‘ζω μέσα στα ερευνητικά εργαστήρια’, τώρα μπορώ να προσθέσω πιο άνετα και το ότι ‘ζω από αυτά’. Και δεν εννοώ οικονομικά. Εύχομαι να παραμείνω στην ερευνητική ζωή διότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Θα κλείσω με την πρόταση του καθ. Δημήτρη Κρεμαστινού για το πόσο σημαντική είναι η έρευνα στη ζωή μας.

Νίκος Παρίσης,
Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων, MSc Βιοτεχνολογίας,
Διδάκτορας Μοριακής και Κυτταρικής Βιολογίας University of Essex,
Μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Laboratory of Functional Proteomics,
National Institute for Agricultural Research (INRA)

Share this...
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email

11 Comments »

  • ehealthgr says:

    Εξαιρετικό κείμενο Νικόλα. Το καλύτερο που υπάρχει σε αυτές τις σελίδες. Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες.

  • stefanos says:

    Πολύ ωραίο το άρθρο, ένα από τα καλύτερα που υπάρχουν και εξηγούν την ”εργαστηριακή ζωή” ενός Medical Laboratory Scientist/Technologist

    Μπράβο Νίκο 🙂 Διδάσκεις πολλά 🙂 Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τις εμπειρίες σου με εμάς και μας έδωσες να καταλάβουμε πως είναι η ”πραγματική” ζωή ενός επιστήμονα. 🙂

  • andreas chritofo says:

    Κύριε Παρίση,

    επειδή μου φέρατε μερικές μνήμες στο μυαλό μου, και λόγω της τωρινής εργασιακής μου σχέσης , Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων στο ΙΚΑ , σε ¨νοσοκομείο¨ τα απασιωπιτικά θα τα εξηγήσω αργότερα….,
    θα με κάνετε να γράψω για τις δικές μου εμπειρίες στο διάβα, της μέχρι την τώρα εργασιακής εμπειρίας μου με μόνο σκοπό όχι να έρθω σε αντιπαράθεση αλλά να προλάβω νέους που ΄ψάχνονται΄ με ένα σύνθημα, φύγετε από αυτή την χώρα την Ελλάδα . ψαχτείτε έξω παιδιά τώρα που είστε νέοι , γιατί αν συμπαιρένω κύριε Παρίση αυτά τα βιώματα τα είχατε από το εξωτερικό και όχι από την Ελλάδα, εγώ θα αναφέρω τι παίζει στην Ελλάδα από απόψεως ερευνητικών εργαστηρίων στην Ελλάδα……
    συγχωρείστε με αλλά θα το αναρτήσω το Σάββατο λόγω φόρτου εργασίας
    μεταπτυχιακού μου και προπτυχιακού μου…

    Ευχαριστώ

    Ανδρέας
    Υ.Γ. εύχομε κύριε Παρίση να συνεχίζεται μετά από αυτή την εμπειρία σας επαγγελματικά στο εξωτερικό και όχι εδώ στην Ελλάδα, δεν είμαι μισέλληνας …. ίσα αλλά με διώχνουν από την Ελλάδα.Συγχαρητήρια και πάλι κύριε Παρίση

  • Nikos says:

    Απλή ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών είναι ehealthgr, τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Χαίρομαι που το βρήκατε ενδιαφέρον.

    Στέφανε, απλά για να μην δώσω λάθος εικόνα, δεν αφορά μόνο ΤΙΕ. Πολλές ειδικότητες μπορούν να εργαστούν στο ερ. εργαστήριο.

    Ανδρέα, ναι, όπως γράφω και στο κείμενο, από Αγγλία και Γαλλία. Ευχαριστώ για την ευχή σου αλλά δεν θα συμφωνήσω με την προτροπή να φύγουμε οι νέοι από την Ελλάδα.

    Θα περιμένω την ανάρτηση με τις εμπειρίες σου.

  • Ino says:

    Πάρα πολύ ωραίο post! πολυ απαραίτητο. Δεν έχω ξανακάνει link ποτέ σε post μου, αλλά σκέφτηκα ότι ίσως σε ενδιαφέρει:
    http://liomenoxamogelo.blogspot.com/2008/11/amazing-achievement-or-one-heck-of.html
    🙂

  • Nikos says:

    Ευχαριστώ για το post σου. Ενδιαφέρον το blog σου και μπήκε στο feed 🙂

  • Thanos says:

    Μπράβο στον Νίκο που δεν τα παράτησε, αλλά κατάφερε να βρει αυτό που έψαχνε, έστω και μακριά από την Ελλάδα.

    Ο λόγος όμως για τον οποίο αποφάσισα να μπω στην συζήτηση, είναι οι απόψεις του Ανδρέα, οι οποίες, αν και περιέχουν μεγάλη δόση αλήθειας, εμπεριέχουν και έναν κίνδυνο.
    Αυτόν του να δεχτούμε μοιρολατρικά ότι αυτά γίνονται μόνο στο εξωτερικό, και αν δεν μπορείς να πας έξω ξέχνα τα όνειρα σου και κάτσε στα αυγά σου.
    Τίποτα δεν γίνεται χωρίς ψάξιμο, επιμονή, υπομονή και λίγο τύχη.

    Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα, είναι ότι η επιστημονική –ερευνητική κοινότητα, που αποτελείται σε ένα μεγάλο της μέρος από Έλληνες με μακρόχρονη πείρα στο εξωτερικό, δεν γνωρίζουν την ύπαρξη των ΤΙΕ, και από την άλλη, η κατεύθυνση του κλάδου είναι κυρίως εφαρμοσμένη-εργαστηριακή, με αποτέλεσμα πολλά αξιόλογα άτομα να αποθαρρύνονται από το να «χτυπήσουν» τις πόρτες των ερευνητικών εργαστηρίων.

    Σε διαβεβαιώνω όμως, ότι από την ως τώρα θητεία μου σε 2 από τα μεγαλύτερα Ερευνητικά Κέντρα της Ελλάδος, η παρουσία των ΤΙΕ είναι κομμάτι της λειτουργίας τους, και μάλιστα σε επίπεδο διεθνών standards.
    Απλός η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε, για να αποδείξουμε την όποια αξία μας είναι μεγαλύτερη, και αυτή είναι μια πραγματικότητα, που ο καθένας από εμάς πρέπει να αποφασίσει αν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει.

    • Nikos says:

      Θάνο, το σχόλιο σου είναι πολύ σημαντικό.
      Χωρίς να έχω προσωπική εμπειρία από τα ελληνικά ερευνητικά εργαστήρια, δεν θεώρησα ποτέ οτι μπορεί να διαφέρουν από αυτά του εξωτερικού. Δε μπορεί να είναι βιώσιμα διαφορετικά και να κάνουν τις δημοσιεύσεις που κάνουν.
      Και σίγουρα υπάρχουν ‘καλά’ και ‘κακά’ labs παντού (σε όλο τον κόσμο), αλλά δεν μίλησα για αυτό.

      Το σχόλιο του Ανδρέα είναι ολίγον άτοπο. Το κείμενο γράφτηκε για να δείξει ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι πέρα από τους κλασικούς (κατατακτήριες κτλ), πως είναι το περιβάλλον εκεί μέσα αλλά και ως κίνητρο για αυτό που ανέφερες, δηλαδή ‘να «χτυπήσουν» τις πόρτες των ερευνητικών εργαστηρίων’.

      Ευχαριστώ που μπήκες στη συζήτηση, ελπίζω και σε άλλους να πούνε τη δική τους οπτική γωνία.

    • gkelnar says:

      Νίκο πολύ καλό το post σου. Επειδή έχω την τύχη να δουλεύω σε ερευνητικό εργαστήριο στην Ελλάδα θα συμφωνήσω στα όσα είπε ο Θάνος: “η παρουσία των ΤΙΕ είναι κομμάτι της λειτουργίας τους, και μάλιστα σε επίπεδο διεθνών standards. Απλός η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε, για να αποδείξουμε την όποια αξία μας είναι μεγαλύτερη, και αυτή είναι μια πραγματικότητα, που ο καθένας από εμάς πρέπει να αποφασίσει αν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει.” Η λύση είναι να «χτυπήσουν» οι ΤΙΕ τουλάχιστον με μεταπτυχιακό τις πόρτες των ερευνητικών εργαστηρίων! Πρόσφατη θέση που προκηρύχθηκε και έληξε είναι η παρακάτω: http://bioacademy.gr/Announcements/pdf/Sideras%20Expressions%20of%20interest%20GR%20THERAKT-A.pdf θέση 2,4. Με καλό ψάξιμο στο internet και λίγο τύχη πιστεύω όλα είναι εφικτά.

  • stefanos says:

    Φίλε μου Γιώργο να προσθέσω κάτι, δεν είναι μόνο η τύχη και το καλό ψάξιμο στο internet για να βρεις θέσεις σε ερευνητικά εργαστήρια. Μετράει πολύ και αν κατέχεις ή όχι μεταπτυχιακό, καθώς και αν έχεις σχετική εμπειρία στα αντικέιμενα μελέτης που ζητάνε. Σίγουρα δεν θα μπουν στην διαδικασία να κοιτάξουν καν βιογραφικά χωρίς εμπειρία και ίσως χωρίς μεταπτυχιακό τίτλο.

    Είναι δύσκολο για κάποιον που βγήκε ή βγαίνει τώρα από τη σχολή χωρίς εμπειρία να βρει μία θέση σε ερευνητικό εργαστήριο. Δυστυχώς είναι δύσκολο πλεον να βρει μία καθημερινή απασχόληση ακόμα και για τα απλά standards του επαγγέλματός του.

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.