Home » Προσωπικές Ιστορίες

Ρετρό, μεταλλικό, βατερλό, μεταδιδακτορικό, όλα σε (ακόμα) ένα οδοιπορικό (παλιό υλικό)

Submitted by on October 20, 2012 – 10:38 amNo Comment
Ρετρό, μεταλλικό, βατερλό, μεταδιδακτορικό, όλα σε (ακόμα) ένα οδοιπορικό (παλιό υλικό)

Μιλώντας, μέσω Skype βεβαίως βεβαίως, με τον δαιμόνιο ρεπόρτερ ιατρικών και “παραϊατρικών” θεμάτων και ζητημάτων, Νίκο Παπαχρήστου, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, μου πρότεινε να γράψω το οδοιπορικό μου.

Αρχίζω λοιπόν, το δισάκι μου στον ώμο για τον δρόμο για τον δρόμο, ως άλλη Βουγιουκλάκη. Ονομάζομαι Ζαχάρωφ Μυρτώ-Παναγιώτα, με τον Βασίλειο Ζαχάρωφ, ιδρυτή του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ καμία σχέση. Τελείωσα, σας πάω τώρα χρόνια πίσω, το Πολυκλαδικό Λύκειο Πειραιώς, τον Κλάδο 7, Άνθρωπος και Κοινωνία καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του κλάδου Πρόνοιας, το 1999. Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, τα πολυκλαδικά λύκεια, 34 επί το σύνολο σε όλη την Ελλάδα, έδιναν την ευκαιρία στους μαθητές να ειδικευθούν από την Β’ Λυκείου στην ειδικότητα που ήθελαν, και στην Γ’ Λυκείου να επιλέξουν τις Πανελλαδικές ή να φοιτήσουν στους κλάδους αποκτώντας τεχνική ειδίκευση και δικαίωμα εισόδου μέσω μορίων αποκλειστικά και μόνο σε ΤΕΙ (ποσοστό εισόδου 5% επί του συνόλου των θέσεων).

Διάλεξα τον κλάδο λοιπόν και ναι ευτύχησα να επιτύχω στα ΤΕΙ Αθηνών, Τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων. “Που πας ρε Καραμήτρο?” αναρωτήθηκα κοιτάζοντας το πρόγραμμα της σχολής, φυσική, χημεία, μαθηματικά, πώς να τα καταφέρω? Κώλωσα. Στην Γ’ Λυκείου εγώ έκανα Αρχές Προσχολικής Αγωγής, που να τα καταφέρω με τους δευτεροδεσμίτες “τα φυτά”? Λίγο ρετρό οι εκφράσεις αλλά είπαμε παλαιάς κοπής.

Ψάχνοντας λοιπόν, το μετά το Λύκειο τι? Ένα διαφημιστικό για την ετήσια έκθεση Βρετανικών Πανεπιστημίων στο Hilton, ήταν αρκετό να με πείσει για εξωτερικό, κάτι οι Black Sabbath, οι Iron Maiden, τα σήριαλ της εποχής όπου οι φοιτητές εξωτερικού διάβαζαν δίπλα στην πισίνα πίνοντας φραπέ και αρίστευαν, ήταν αρκετά να με πείσουν.

Όπως καταλαβαίνετε, ωριμότης μηδέν. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην μητέρα μου και στην θεία μου, οι αδερφές Χριστοφιλοπούλου, που αποφάσισαν να μου κάνουν το “χατήρι” και να με στείλουν όξω, να σπουδάσω ότι ήθελα . Ψυχολογία λοιπόν στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen, τρίτη πολική αρκούδα αριστερά, όπως κατεβαίνεις την βουνοπλαγιά των Highlands. 18 χρονών με τα μυαλά στα κάγκελα, έφυγα.

Κατάφερα να μείνω στο Aberdeen, ένα χρόνο και 6 μήνες, μετά παρέδωσα πνεύμα. Κρέμασα τα παπούτσια και γύρισα πίσω. Το εξωτερικό δεν ήταν όπως το φαντάστηκα. Όχι οι φοιτητές δεν είναι cool και άνετοι, κανείς δεν σε παίρνει από το χεράκι να σε βοηθήσει, το να σπουδάζεις σε άλλη γλώσσα πλην της μητρικής είναι αγγούρι, η ψυχολογία δεν μου ταίριαζε ως επιστήμη, είχα πάρει περισσότερα μαθήματα Κέλτικης γλώσσας και πολιτισμού παρά ψυχολογίας, τα έκανα μούτι με τα οικονομικά, χρέωσα την οικογένεια μου αλλά βάρεσα και μια ωραιότατη κατάθλιψη λόγω καιρού. Η φουκαριάρα η μάνα μου, που λέει κι η διαφήμιση, προνόησε σοφά να διατηρήσει την θέση μου στα ΤΕΙ, με συνεχόμενες ανανεώσεις εγγραφής, γνωρίζοντας την βλακεία που με έδερνε και ίσως και καλύτερα από μένα τι μου ταίριαζε.

 

Ξεκίνησα λοιπόν το 2001, 20 χρονών από την αρχή, στα ΤΙΕ. Χλιδή, τα πρώτα 2 εξάμηνα ήταν το Βατερλό μου. Παταγώδης αποτυχία βαθμολογικά, κοινωνικά, ηθικά. Λίγο πριν τα παρατήσω και πάλι, μια κουβέντα του κ. Παπαευσταθίου, εργαστηριακού καθηγητή Μικροβιολογίας “Ζαχάρωφ δεν είσαι για εδώ” επειδή είχα τελειώσει κλάδο, ήταν αρκετή για να με πεισμώσει. Αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου και στην σχολή μια ευκαιρία. Τελικά να δω τι μ’αρέσει. Το αντικείμενο με κατέκτησε. Ευτύχησα να έχω πολύ καλούς εργαστηριακούς καθηγητές αλλά και αρκετούς θεωρητικούς, που μ’ ενθάρρυναν, καθώς και καλή παρέα, αποφοίτησα εν τέλει μ’ένα οχταράκι, not bad.

Το 2004 εν μέσω Ολυμπιακών, έκανα πρακτική στο Ιπποκράτειο Αθηνών. Μεγάλο σχολείο η πρακτική, η οποία ξεκίνησε ως εξάμηνη κι έγινε εντεκάμηνη. Νοοτροπίες, κωλυσιεργία του ελληνικού δημοσίου, δυσκολίες, κατάλαβα ότι δεν είμαι γι’αυτή τη δουλειά . Δεν μπορώ να είμαι συνεχώς υπό κάποιον, χωρίς καμία πρωτοβουλία, περιμένοντας πότε θα βγει η επόμενη προκήρυξη ώστε να βρω μόνιμη εργασία. Το μέλλον, αν τώρα είναι μαύρο, το 2004 ήταν ήδη σκούρο γκρι. Ανεργία μεγάλη και απορροφητικότητα στον ιδιωτικό τομέα πολύ μικρή. Οι πολλές ανακατατάξεις τότε, στα εργασιακά, νόμοι, αλλαγές στον ΑΣΕΠ, ξαναμπήκα στον πειρασμό να δω το εξωτερικό. Σκοπός ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα, ώστε οι προοπτικές εργασίες να γίνουν καλύτερες.

Αυτή τη φορά όμως πιο μεθοδικά, πιο κατασταλαγμένα. Ήξερα τι ήθελα να κάνω, μ’ενδιέφερε η έρευνα και πιο συγκεκριμένα η φαρμακοβιομηχανία και η βιομηχανία τροφίμων. Βρήκα λοιπόν δουλειά, ταμίας και αποθηκάριος σε αλυσίδα βιβλιοπωλείων, να μαζέψω χρήματα για να την κάνω να πάρω τα βουνά. Μεγάλη Βρετανία αυτή τη φορά πάλι στο προσκήνιο, αλλά με σοφότερες επιλογές. Τελική κατάληξη , Swansea, Wales.

Μικρή πόλη, ήσυχη, με καλύτερες καιρικές συνθήκες, παραθαλάσσια, με πολύ καλό πανεπιστήμιο, αναγνωρισμένο και από το ΔΙΚΑΤΣΑ. Έγινα δεκτή το 2006 για διδασκόμενο μεταπτυχιακό αρχικά, στο τμήμα Χημικής Μηχανικής. Πέρασα όλη την διαδικασία της συνέντευξης των αιτήσεων, το να λύσω όλα τα ζητήματα στέγασης κτλπ. Στην πορεία, αποφάσισα να αλλάξω τύπο μεταπτυχιακού και να κάνω ένα καθαρά ερευνητικό, με σκοπό να συνεχίσω για διδακτορικό. Η έρευνα, τελικά ήταν αυτό που ήθελα, να επεκτείνω το γνωστικό μου αντικείμενο, να αλλάξω ενδεχομένως κατεύθυνση. Και αυτό έκανα. Ειδικεύτηκα στην Βιομηχανική Μικροβιολογία, στην χρήση βακτηρίων με σκοπό την παραγωγή φαρμάκων. To make a long story short, τελείωσα το 2006 και εξετάστηκα το 2007 προφορικά, με την διαδικασία Viva Voce. Πέρασα δύσκολα, πολύ διάβασμα αλλά πολύ ευχάριστα. Ο προγραμματισμός και η πειθαρχία, η ανταμοιβή του κόπου, η αντικειμενικότητα στην κρίση, η ευθύτητα, γενικότερα μια άλλη νοοτροπία από την ελληνική μου ταίριαξε. Ένα δίμηνο συμβόλαιο επίσης στο τμήμα Βιολογικών Επιστημών, με έπεισε ότι η έρευνα είναι αυτό που θέλω να κάνω.

Το διάστημα 2006-2007, γύρισα στην Ελλάδα, νικητής και τροπαιούχος και προσγειώθηκα απότομα. Δουλειά στο αντικείμενο πουθενά, καμία πληροφόρηση, πολύ ψάξιμο και κόντρα ψάξιμο. Ξαναγύρισα πίσω στο ταμείο, στην αποθήκη, στο χαμαλίκι. Αυτό ήταν, τετέλεσται, ας θάψω τα όνειρα μου, είπα και παραλίγο να συνθηκολογήσω.

Βράζοντας στο ζουμί μου, αποφάσισα να ψάξω για χρηματοδότηση και υποτροφίες και ναι τα κατάφερα. Εξασφάλισα χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Λάτση, και έφυγα πάλι. Διδακτορικό αυτή τη φορά, πάλι στην Βιομηχανική Μικροβιολογία, σε σχέση με την ασφάλεια τροφίμων αυτή τη φορά, πολύ πήξιμο, πολύ διάβασμα, πολύ πείραμα, πολύ μοναξιά, πολύ κούραση. Δεν είναι εύκολη ιστορία το διδακτορικό, 3 χρόνια από τη ζωή σου κλεισμένη σε μια γυάλα, δεχόμενη πιέσεις από τους χρηματοδότες, τον ακαδημαϊκό υπεύθυνο, να αντιμετωπίζεις διαφορετικές κουλτούρες, αντιλήψεις συναδέλφων, ανταγωνισμούς .

Όλα αυτά ξεθωριάζουν μπροστά σε κάθε επιτυχημένο πείραμα, σε κάθε αξιόλογο αποτέλεσμα που νιώθεις ότι είναι άξιο αναφοράς προς δημοσίευση. Τελείωσα το διδακτορικό το 2010, και εξετάστηκα το 2011. Το διάστημα 2010-2011, γύρισα ξανά στην Ελλάδα, το γιατί, πέραν της αγάπης για την οικογένεια μου, δεν ξέρω το ακόμα.

Προσπάθησα ξανά να βρω κανονική δουλειά, αλλά λόγω κρίσης, λόγω υπερβολικών τυπικών προσόντων και πάλι δεν ευτύχησα. Παρόλα αυτά, κατάφερα να βρω μια θέση εκπαιδευτή στα δημόσια ΙΕΚ Βάρης και Αμαρουσίου, 13ευρώ την ώρα, για τα οποία δεν έχω πληρωθεί ακόμη.

Μεγάλη ενθάρρυνση μέσα στον πανικό και στην μαυρίλα που ένιωθα, μου έδωσε το BioMed Labs Magazine και όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό. Ένα email του ακαδημαϊκού μου υπεύθυνου, για μια θέση ερευνητή, μου δώσε και πάλι ελπίδα. Έκανα αίτηση, πέρασα από συνέντευξη από 3 μελή επιτροπή και πήρα την δουλειά.

Και πάλι Swansea, λοιπόν αυτή τη φορά συνειδητά, ώριμα και μόνιμα. Καινούριο ερευνητικό αντικείμενο, Βιομηχανική Διαχείριση Λυμάτων γεμάτο προκλήσεις αλλά ενδιαφέρον. Έχω άλλους 9 μήνες συμβόλαιο, ας δούμε το αύριο τι θα φέρει.

Share this...
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.