Ενημερωτικό φυλλάδιο για δραστηριότητες Ερευνητικών Κέντρων στην Ελλάδα
October 11, 2014 – 1:48 am | No Comment

Σε παλαιότερη ανάρτησή μου, σας είχα υποσχεθεί ότι θα ακολουθήσουν και αναρτήσεις  με τα υπόλοιπα ερευνητικά κέντρα. Ευτυχώς η ΓΓΕΤ μας πρόλαβε! 😀
H ΓΓΕΤ συμμετέχει στη διαμόρφωση μιας αναπτυξιακής στρατηγικής για τη χώρα κατά τη νέα Προγραμματική Περίοδο …

Read the full story »
Δημοσκοπήσεις

Οι δημοσκοπήσεις και ψηφοφορίες του περιοδικού.

Εκπαίδευση

Θέματα για την εκπαίδευση και επαγγελματική επιμόρφωση.

Εξελίξεις – Απόψεις

Συνδικαλιστικά νέα, θέματα, απόψεις από το χώρο της Υγείας.

Εργαστήρια

Νέα, οδηγίες που αφορούν τον χώρο των Ιατρικών Εργαστηρίων

Νομοθεσία

Νομοθεσία, διατάξεις, εγκύκλιοι, σύλλογοι του χώρου Υγείας.

Home » Εκπαίδευση

διδακτορικό: an amazing achievement or one heck of a hollow victory?

Submitted by on January 13, 2011 – 8:48 pmNo Comment
διδακτορικό: an amazing achievement or one heck of a hollow victory?

Οι τελευταίες 24 ώρες με κάνουν και αναρωτιέμαι αν αξίζει να βάζει κανείς μεγάλους στόχους…. Όταν βάζεις μεγάλους στόχους, τους σκέφτεσαι ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά… Έτσι, όταν τους καταφέρεις, ποτέ δεν είναι αυτό που φανταζόσουν. Αποτέλεσμα; Πέφτεις σε μια πρώτης τάξεως κατάθλιψη, μέσα στην οποία μοιάζουν οι μεγάλοι σου στόχοι με hollow victories.

null

Οι στόχοι για τους οποίους μιλάω εδώ είναι κυρίως επαγγελματικοί, αλλά θα μπορούσαν να είναι και άλλου τύπου. Απλά επειδή δεν μπορείς να βάλεις στόχο στα συναισθηματικά (έτσι πιστεύω τουλάχιστον, αν κάποιος έχει γνώμη θα ήθελα να την ακούσω), δεν αναφέρομαι σε αυτά.

Πως αισθανόσασταν μετά τις Πανελλήνιες; Μετά τις τελευταίες εξετάσεις πτυχίου; Μετά το τέλος κάποιου μεταπτυχιακού; Ελπίζω εσεις να ήσασταν χαρούμενοι γιατί εγώ δεν ήμουν. Ίσα ίσα ήμουν το αντίθετο.

Βγάζει νόημα το γιατί ήμουν έτσι. Εκεί που δουλεύεις στο μαξιμουμ σου και όλη την ώρα, ξαφνικά δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Και ο απέραντος χρόνος για σκέψεις είναι ότι χειρότερο. Όταν κάποιος σκέφτεται πολύ, αυτό καταλήγει εναντίον του. Ξαφνικά ξεχνάει το από που άρχισε και που θέλει να καταλήξει.

Παρόλ’αυτά κάθε φορά τσαντιζόμουν – εντάξει όλες οι θυσίες αλλά το ελάχιστο που αξίζω είναι μια περίοδο χαράς και ευτυχίας. Ωραίο να γεμίζεις το CV αλλά πρέπει να μπορείς να το χαρείς.

Αλλά φυσικά αυτό δεν με έχει σταματήσει από το να βάζω μεγάλους στόχους. Δεν έχω και άλλη επιλογή εξάλλου. Είμαι μέρος της γενιάς G700 όπως έμαθα ότι λέγεται, ή μάλλον της γενιάς iPod (insecure, pressured, over-taxed, debt-ridden) γιατί είμαι στην Αγγλία. Όταν δεν έχεις μια επιχείρηση από πίσω να σε στηρίζει μια ζωή, το μόνο πράγμα στο οποίο πρέπει να βασιστείς είναι η εκπαίδευση. Και επειδή όλοι σκέφτονται το ίδιο, ένα πτυχίο δεν φτάνει πια. Πρέπει να κάνεις και μαστερς. Και σε λίγο ούτε το μαστερς δεν θα φτάνει. Και αφού τα πάρεις όλα αυτά τα πτυχία σου δίνουν μια δουλειά την οποία θα μπορούσες να την κάνεις και από τότε που τέλειωσες το σχολείο. Δεν θα μιλήσω εδώ για αυτό το θέμα όμως.

Το θέμα μου εδώ είναι το διδακτορικό. Γιατί από χτες είμαι σχεδόν Διδάκτωρ. Μπορώ από εδώ και πέρα να βάζω Dr μπροστά από το όνομά μου αντί Miss. Όλη αυτή η προσπάθεια για αυτό. “Τουλάχιστον μπορείς να το κάνεις αυτό!” θα μου πείτε και θα έχετε και δίκιο.

Ήμουν τυχερή με το διδακτορικό μου: είχα καλό καθηγητή (κανείς δεν είναι τέλειος αλλά τουλάχιστον δεν με έκανε να κλαίω ή να αισθάνομαι τιποτένια, ούτε μου έκλεψε την δουλειά, ούτε με έβαζε να δουλεύω όλη την ώρα, ούτε με αγνοούσε τον περισσότερο καιρό όπως κάνουν μερικοί άλλοι), ήμουν σε καλό πανεπιστήμιο (που σημαίνει λεφτά για ωραία γραφεία, υπολογιστές κτλ), είχα μια απίστευτη υποτροφία (όχι μόνο και γαμώ τα λεφτά για να ζω αλλά και λεφτά για ταξίδια σε συνέδρια στο μακρινό εξωτερικό) και τέλος το θέμα μου ήταν επίκαιρο αρκετά έτσι ώστε να βγάλω 4 άρθρα από το διδακτορικό μου. Επίσης κατά την διάρκεια του διδακτορικού μου δούλευα όποτε ήθελα, δουλευα από το σπίτι ή από το γραφείο, έπαιρνα όποιες μέρες off ήθελα χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Ήμουν πριγκίπισσα. Ειλικρινά ήμουν πριγκίπισσα! Αφήστε που τον περισσότερο καιρό η δουλειά που έκανα δουλέψε!!!!

Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Αλλά το γεγονός ότι δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα δεν είχε σχέση με το δικό μου διδακτορικό αλλά με το γεγονός ότι έκανα διδακτορικό, με την φύση του διδακτορικού δηλαδή. Ειλικρινά αν ήξερα τι είναι ένα διδακτορικό δεν θα το είχα αρχίσει.

Πρώτα πρώτα πρέπει να διαψεύσω ένα κοινό μύθο: ένα διδακτορικό δεν είναι ένα μεγαλύτερης διάρκειας μεταπτυχιακό. Είναι άλλο πράγμα εντελώς. Μπορεί να φαίνεται προφανές αυτό που λέω αλλά σίγουρα εγώ δεν το είχα καταλάβει. Δεν υποτιμάω τα μεταπτυχιακά. Έκανα μεταπτυχιακό και ξέρω ότι έχει πολλά στοιχεία ενος διδακτορικού. Αλλά το διδακτορικό δεν είναι απλά ένα μεγαλύτερο μεταπτυχιακό. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται είτε:

  • στο ότι όσο πιο πολύ εκβαθίνεις, τόσο πιο δύσκολο είναι: Μια μεταπτυχιακή εργασία θα κρατήσει από 3 μήνες μέχρι ένα χρόνο ανάλογα με το μεταπτυχιακό. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα θα προλάβει κάποιος να εμβαθίνει το θέμα μέχρι έναν συγκεκριμένο βαθμο. Δεν περιμένει κανείς ότι θα γίνεις ο expert στον τομέα ούτε ότι θα πάρεις into account όλες τις πτυχές του. Οι εξεταστές απλά θα εξετάσουν αν πήρες μια σωστή γεύση του τι είναι έρευνα, αν δούλεψες και αν σκέφτηκες με επιστημονικό τρόπο. Στο διδακτορικό τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πρέπει να είσαι ο expert στον τομέα σου, πρέπει να κοιτάξεις όλα τα aspects της εργασίας σου, να μπορείς να απαντήσεις σε κάθε ερώτηση που θα μπορεί κάποιος να έχει, να έχεις μια γενική εικόνα του τομέα σου (από που έρχεται και που πάει) και να έχεις ξεψαχνίσει το θέμα όσο περισσότερο γίνεται. Η πιο σημαντική διαφορά είναι όμως ότι όσο εκβαθίνεις τόσο πιο δύσκολα τα πράγματα γίνονται γιατί πια είσαι μόνος σου: εκτός από μερικές γενικές συμβουλές που σου δίνει ο καθηγητής σου οι τα υπόλοιπα μέρη της ερευνητικής ομάδας, κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Πατάς σε απάτητο έδαφος. Και αν τα πράγματα πάνε καλά αυτό είναι θείο δώρο. Αλλά αν κάτι δεν πάει καλά την έκατσες. Είσαι ο μόνος που μπορεί να βρει την λύση. Κάθε ακαδημαικός πορώνεται με αυτο το problem-solving όπως το λένε. Μόνο αν πορώνεσαι με αυτή τη διαδικασία και με το αντικείμενο του διδακτορικού σου μπορείς να βγεις σώας και αβλαβής. Αλλιώς περνάς ένα τεράστιο συναισθηματικό ταξίδι.

ή

  • στο added status ή prestige που σχετίζεται με ένα διδακτορικό: κάποτε πίστευα ότι ένα διδακτορικό ήταν ένα φοβερό πρωτοποριακό έργο. Κάτι που δεν έχει γινεί ποτέ ξανά και αλλάζει πολλά πράγματα. Ναι όλα τα διδακτορικά είναι καινούργια δουλειά, αλλά πόσο αλλάζουν την επιστήμη είναι debatable. To καλο είναι ότι δεν είναι και πάρα πολλά άτομα που κάνουν διδακτορικό, άρα πολύ λίγοι το ξέρουν αυτό. Και γι’αυτό όταν λες ότι κάνεις διδακτορικό όλοι μένουν με ανοιχτό το στόμα, ή σε θαυμάζουν, ή σε θεωρούν πανέξυπνο. Πάλι καλά που έχουμε και αυτή την αντίδραση γιατί αλλιώς δεν θα είχαμε τίποτα. Κάποιος λόγος θα υπάρχει που όταν κάνεις μαστερ δεν βαζεις τίποτα μπροστά από το όνομα σου ενώ όταν κάνεις διδακτορικό βάζεις, και αυτός είναι ο λόγος που ένα διδακτορικό δεν είναι απλά ένα μεγάλο μεταπτυχιακό.

Το διδακτορικό είναι ένα ταξίδι

  • συναισθηματικό, με πολλά διαφορετικά στάδια, καθένα από τα οποία είναι απόλυτα σημαντικά. Είναι ένα ταξίδι μοναχικό και προσωπικό. Ερευνόντας τον τομέα που επέλεξες, ερευνάς και ποια είναι τα όρια σου: πόση μοναξιά μπορείς να αντέξεις; μετά από πόσα αδιέξοδα αποφασίζεις να παρατήσεις την συγκεκριμένη ερώτηση; ποια είναι τα πράγματα τα οποία θυσιάζεις άνετα για το διδακτορικό σου, ποια είναι αυτά που θα τα θυσίαζες σε ορισμένες περιπτώσεις και ποια είναι αυτά τα οποία δεν θα τα θυσίαζες ποτέ; Τι λένε οι απαντήσεις σου σε αυτές τις ερωτήσεις για σένα και για το πως βλέπεις τον κόσμο γύρω σου;

  • εργασιακό. Λένε ότι το 20% της διατριβής είναι δουλειά που έκανες στον δεύτερο χρόνο και το άλλο 80% είναι δουλεια που έκανες στον τρίτο χρόνο. Αυτό μπορεί κάποιος να το διαβάσει και αλλιώς: Τον πρώτο 1,5 χρόνο θα τον περάσεις να μαθαίνεις μέσα από τις αποτυχίες σου. Θα δουλεύεις σαν το σκυλί κάνοντας πράγματα σε 20πλάσιο χρόνο στην καλύτερη περίπτωση από όταν είσαι στον τρίτο χρόνο. Μετα τον πρωτο ενάμιση χρόνο αρχίζεις να μαθαίνεις από τα λάθη σου, κι έχεις μερικές μισές επιτυχίες τις οποίες ξέρεις πια πως να τις τελειοποιήσεις. Στον τρίτο χρόνο είναι που μερικά πράγματα αρχίζουν και δουλεύουν καλά. Δεν δουλεύουν τα πάντα όλη την ώρα αλλά αυτή τη φορά έχεις μερικές μερες που φεύγεις από το γραφείο μέσα σε μια απίστευτη έξαψη. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν κάτι δουλεύει ή βρίσκεις κάτι σχετικά καινούργιο είναι ένα απίστευτο high. Ένα high πραγματικά θεικό. Σαν να είσαι πρωτο-ερωτευμένος. Που σε κάνει να θες να ανεβείς στον μεγαλύτερο ουρανοξύστη και να φωνάξεις “I am the king of the world”. Αυτό το high είναι τόσο δυνατό που μπορεί να σε κρατήσει συνέχομενα για 10 μέρες ή και περισσότερο από τις 9 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ στο εργαστήριο χωρίς να σε πειράζει καθόλου. Μόνο για αυτά τα high αξίζει το διδακτορικό. Αλλά αυτά τα high μπορεί να διαλυθούν μέσα σε δευτερόλεπτα αν βρεις ότι έκανες κάποιο λάθος και τις πιο πολλές φορές θα βρεις τέτοιο λάθος πολύ απλά γιατί όταν είσαι τόσο βαθιά μέσα στην επιστήμη είναι πολύ δύσκολα να είσαι αλάνθαστος ή κάποιος άλλος να κάνει τόσα περισσότερα λάθη που να μην έχει βρει αυτό που έχεις βρει εσύ.

  • υπαρξιακό, γιατί κάποια στιγμή χάνεις την ίδια την πίστη σου στη επιστήμη. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι σε αυτήν την φάση. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο αυτή η φάση μου λένε όλοι ξανά και ξανά. Όσοι συνεχίζουν την ακαδημαική τους καριέρα την ξαναβρίσκουν την πίστη τους. Οι άλλοι δεν ξέρω αν την ξαναβρίσκουν κάποτε ή την έχουν χάσει για πάντα. Τι εννοώ με το ότι χάνεις την πίστη σου στην επιστήμη; Σίγουρα όχι ότι σταματάς να πιστεύεις στην εξέληξη και το ρίχνεις στο χριστιανισμό. Δεν εννοώ αυτό. Απλά σταματάς να πιστεύεις στην σημαντικότητα του να είσαι επιστήμονας. Σταματάς να πιστεύεις ότι η επιστήμη θα μπορέσει να λύσει πολλά προβλήματα. Σταμάτας να πιστεύεις στην αγνότητα της επιστήμης. Βλέπεις ότι πια τα πανεπιστήμια είναι απλά μεγάλες επιχειρήσεις. Βλέπεις ότι η επιλογή του τι επιστημή θα γίνει (δηλαδή ποιος θα πάρει τα λεφτά) έχει σχέση με το πόσο κουλ είναι το συγκεκριμένο θέμα και ποιους ξέρει το κάθε αφεντικό. Επίσης έχει σχέση ποια είναι τα συμφέροντα μερικών μεγάλων προσώπων και οργανώσεων (π.χ. τα περισσότερα φάρμακα είναι για τους λευκούς). Βλέπεις ότι τα άτομα τα οποία διευθύνουν δεν έχουν ιδέα από διεύθυνση, γιατί έφτασαν εκεί που έφτασαν επειδή πριν από 20-30 χρόνια γράψανε ένα δύο καλά άρθρα. Κατα τη γνώμη μου το πιο σκληρό είναι όταν σταματάς να πιστεύεις στην αγνότητα της επιστήμης. Ναι, είναι αλήθεια ότι δεν παίρνεις όρκο (σαν αυτόν του Ιπποκράτη που παίρνουν οι γιατροί) όταν παίρνεις το διδακτορικό σου. Ίσως θα έπρεπε να υπήρχε ένας τέτοιος όρκος για τους επιστήμονες.

Αν πιστεύετε ότι το δύσκολο κομμάτι του διδακτορικού είναι το ίδιο το διδακτορικό, σας γελάσανε. Το πιο δύσκολο κομμάτι του γολγοθά είναι το να γράψεις την διατριβή. Εκεί να δεις μοναξιά και frustration. Είναι το πιο δύσκολο κομμάτι ειλικρινά. Μέχρι και ο καθηγητής μου μου είπε “το ξέρω ότι θα με μισείς από εδώ και πέρα και αυτό είναι ένα πράγμα το οποίο πρέπει να το δεχτώ”. Δεν τον μίσησα παρά μόνο για 2 μέρες. Εκνευρίστηκα με την όλη κατάσταση πολλές φορές, δεν τον μίσησα πραγματικά όμως παρά αυτές τις δύο μερούλες. Καταλαβαίνετε όμως τι εννοώ όταν λέω ότι το writing-up period, όπως το λένε εδώ, είναι το χειρότερο: για να μου το λέει ο ίδιος μου ο καθηγητής κάτι θα ξέρει.

null

Μια απίστευτη παρομοίωση ανάμεσα στο ταξίδι που είναι το διδακτορικό και τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Πριν τελειώσω, πρέπει να βάλω το εξής:

Σε κάθε βήμα του διδακτορικού μου ζητούσα συμβουλές από τους μεγαλύτερους. Ενώ τις άκουγα πάντα προσεχτικά, είχα την αισιοδοξία να πιστεύω ότι εγώ θα τα κατάφερνα καλύτερα από αυτούς. Θα τέλειωνα στην ώρα μου, δεν θα με έπιανε κατάθλιψη στο τέλος, κτλ κτλ. Ήταν αισιοδοξία και determination, όχι arrogance. Γι’αυτό, αν και οι μικρότεροι PhD students με ρωτάνε όλη την ώρα να τους δώσω συμβουλές, αποφεύγω να τους τις δίνω ή όταν τους τις δίνω τους υπενθυμίζω ότι οποιαδήποτε συμβουλή και να τους δώσω δεν θα τους βοηθήσει και πολύ. Το διδακτορικό είναι ένα ταξίδι που ΠΡΕΠΕΙ να το περάσεις μόνος σου και πρέπει περάσεις ΌΛΕΣ του τις φάσεις, για να σου αξίζει στο τέλος να λέγεσαι Διδάκτωρ. Επίσης το κάθε ταξίδι είναι διαφορετικό, π.χ. ποιος είναι ο καθηγητής σου, ποιο είναι το θέμα, ποιο είναι το πανεπιστήμιο, κτλ κτλ.

Αυτά τα πράγματα που γράφω εδώ δεν είναι λοιπόν συμβουλές. Είναι απλά μερικά πράγματα που σκέφτομαι εγώ (και από ότι φαίνεται πολλοί άλλοι). Αν είναι να μείνει σε κάποιον ένα πράγμα από όλο αυτό το post αυτό θα ήθελα να είναι το:

το διδακτορικό δεν είναι ένα μεγαλύτερης διάρκειας μεταπτυχιακό: είναι ένας συναισθηματικός και υπαρξιακός γολγοθάς. Γι’αυτό έχει τόσο prestige και γι’αυτό πρέπει να σκεφτείς καλά τους λόγους για τους οποίους το επέλεξες.

Ακόμα δεν έχω βρει ποιος είναι ο λόγος που κάποιος θα θέλει να τον περάσει αυτόν το γολγοθά. Ίσως μια μέρα τον βρω. Ελπίζω ότι θα τον βρω. Οι λόγοι που κάνει κανείς ένα διδακτορικό παίζουν μεγάλη σημασία στο πως θα πάει το ίδιο το ταξίδι.

null

Μην πάτε να κάνετε διδακτορικό γιατί:

  1. φαίνεται η εύκολη επιλογή: Ήμουν 20 χρονών όταν τέλειωσα το πανεπιστήμιο και φοβόμουν να βγω στον έξω κόσμο. Όταν μου ήρθε η υποτροφία να κάνω μαστερς και διδακτορικό σε 4 χρόνια, το ότι το μέλλον μου θα ήταν σίγουρο για τα επόμενα αυτά χρόνια, το ότι δεν θα χρειαζόταν να βγω στον έξω κόσμο και επίσης το ότι θα έβγαζα τα δικά μου λεφτά, ήταν οι βασικοί λόγοι που επέλεξα να πάρω την υποτροφία.
  2. θέλετε να ευχαριστήσετε τους γονείς σας ή τους γύρω σας. Ειλικρινά, αν αυτός είναι ο λόγος μην το κάνετε. Δεν θα αντέξετε. Ή μάλλον θα αντέξετε, αλλά θα σας βγει η ψυχή. Αυτοί δεν ξέρουν τι είναι να κάνεις ένα διδακτορικό ή ακόμα και να ξέρουν δεν θα μπορούν να βοηθήσουν γιατί όπως είπα και πιο πάνω κάθε διδακτορικό είναι διαφορετικό. Εκείνοι δεν θα είναι στις δύσκολες στιγμές εκεί και δεν θα καταλαβαίνουν τις καλές στιγμές, απλά επειδή δεν είναι εσείς. Το χειρότερο είναι ότι μπορεί να καταλήξετε να τους μισείτε χωρίς να φταίνε αυτοί. Είναι βασικά σχεδόν σίγουρο ότι θα τους μισήσετε και επειδή σας έπεισαν να κάνετε το διδακτορικό και γιατί δεν ήταν εκεί όταν εσείς τους χρειαζόσασταν. Θέλετε να πάρετε αυτό το ρίσκο;
  3. πιστεύετε το ότι “όσο πιο πολλά πτυχία έχει κανείς, τόσο καλύτερες οι πιθανότητες να βρει κανείς δουλειά στην σημερινή δύσκολη κατάσταση”: Όταν βγαίνετε με διδακτορικό στην εργασιακή ζούγκλα, θα είναι πιο δύσκολο να βρείτε δουλειά από ότι αν είχατε ένα μεταπτυχιακό. Για όλες τις θέσεις που είναι για άτομα που πιάνουν δουλειά για πρώτη ή δεύτερη φορά θα είστε overqualified και για τις άλλες τις θέσεις που σας αξίζουν θα είσαι underqualidied γιατί το διδακτορικό δεν θεωρείτε work experience. Και αν προσπαθήσετε να πιάσετε μια προσωρινή δουλειά μέχρι να βρείτε την κανονική δουλειά που σας αξίζει πιστέψε με ότι όσοι δουν ότι έχετε διδακτορικό θα γελάσουν στα μούτρα σας.

null
null

Ειλικρινά αν αυτοί είναι οι λόγοι σας μην το κάνετε. Αλλιώς θα σας βγει η ψυχή! Όχι ο κώλος – το τονίζω – η ψυχή! Τώρα θα με ρωτήσετε ποιοι είναι οι σωστοί λόγοι να κάνετε διδακτορικό;

  1. Αν η επιστήμη είναι ένα τεράστιο μέρος της ζωής σας (π.χ. στον ελεύθερο χρόνο σας διαβάζετε βιβλία πάνω στο θέμα, έχετε διαρκή περιέργεια για τον κόσμο γύρω σας (την περισσότερη ώρα!!!))
  2. Αν δεν μπορείτε να φανταστείτε να κάνετε τίποτα άλλο εκτός από επιστήμη.
  3. Αν παρόλο που μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας να κάνει κάτι, το προσπαθήσατε αυτό το άλλο και δεν σας έκανε.
  4. Αν είστε πάνω από 24-25 χρονών.

Φυσικά και οι δύο λίστες δεν είναι πλήρης. Αν έχετε κάτι να προσθέσετε ή να αφαιρέσετε πεστε το μου.

Εμένα το γεγονός που με έσωσε και δεν μου διαλύθηκε παντελώς η ψυχή, είναι ότι παρόλο που οι βασικοί μου λόγοι ήταν οι τρεις λάθος λόγοι που έβαλα πιο πάνω, είχα παράλληλα και λίγη από την επιστημονική περιέργεια που χρειάζεται. Επίσης μου άρεσε το γεγονός ότι είχα λεφτά που μου επέτρεπαν να ζήσω άνετα που θα έπρεπε να ήμουν πραγματικά δυστυχισμένη για να τα παρατήσω τα χρήματα.

Πολλοί τα παρατάνε. Ένας στους τέσσερις νομίζω είναι οι καινούργιες στατιστικές. Οι περισσότεροι βέβαια είναι στην Αμερική. Στην Αγγλία μειώνουν τα ποσοστά λέγοντας ότι αυτοί που τα παρατήσαν δεν ήταν PhD students που τα παράτησαν αλλά ΜPhil students (που είναι ένα πράγμα σαν μεγάλο μαστερς) που τέλειωσαν το μεταπτυχιακό τους. Ειλικρινά πολλοί τα παρατάνε και δεν είναι αστείο! Και αυτοί που τα παρατάνε είναι επειδή αγνόησαν το γεγονός ότι είχαν τους λάθος λόγους.

Πως έγινε και κατάφερα να τελειώσω το διδακτορικό στα 25 μου; Ήμουν κωλόφαρδη και επίμονη. Έχω αναφέρει (βλέπε post με αυτό ως τίτλο) ότι μερικές φορές στην ζωή μου είμαι απίστευτα κωλόφαρδη (ποτέ βέβαια στα ερωτικά – εκεί ήμουν πάντα πάτος). Το τέλειωσα γιατί ήμουν αυτή που ήμουν – δεν άφησα τον εαυτό μου ούτε για ένα δευτερόλεπτο να αναρωτηθεί μήπως να το παρατήσει. Το πληρώνω τώρα όμως το ότι δεν είχα τους σωστούς λόγους όταν το άρχισα: δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι απλά χαράμησα τα περασμένα 4 χρόνια της ζωής μου. Τους λόγους, άρα, δεν τους χρειάζεσαι μόνο για να τελειώσεις το διδακτορικό, αλλά και για να έχεις ένα γενικό καλό συναίσθημα όταν τελειώσεις. Και, πιστέψτε με, το συναισθημα ότι χαράμησες 4 χρόνια της ζωής σου δεν είναι καλο!!!!

Tέλος για να μην λέτε ότι είμαι μόνο εγώ που τα λέω όλα αυτά, κοιτάξτε τα απίστευτα comics που φτιάχτηκαν ειδικά για PhD students (από εκεί έχω πάρει αυτά που έβαλα σε αυτό το post). Και κοιτάξτε και τι λέει και ένας άλλος ακαδημαικός εδώ.

Το άρθρο είναι της Ινώ Αγραφιώτη και αποτελεί αναδημοσίευση από το προσωπικό της blog. Η Ινώ σπούδασε Βιολογικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό πάνω στην Βιοπληροφορική στο Imperial College του Λονδίνου. Το διδακτορικό της, πάλι στο Imperial College of London, ήταν στο πεδίο της Θεωρητικής Γονιδιωματικής. Μετά τις σπουδές της επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και εργάζεται στο ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος για δύο Ευρωπαϊκά Προγράμματα (KM3NeT και ASPERA) σχετικά με την Αστροσωματιδιακή Φυσική.

Be Sociable, Share!

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.

Additional comments powered by BackType